Chmurka, która musiała popłakać
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 3 min czytania
- Pełna bajka
- Emocje
- Na dobranoc
- Zwierzęta
Na niebie, tuż nad małym miasteczkiem, żyła chmurka o imieniu Mgiełka. Była puszysta jak bita śmietana i zwykle bardzo wesoła. Ale pewnego dnia poczuła się inaczej.
Nie wiedziała dlaczego. Może dlatego, że wiatr odpłynął z jej najlepszą przyjaciółką, chmurą Burzą, w daleką stronę. Może po prostu tak bywa. Mgiełka zrobiła się szara i ciężka, jakby ktoś położył jej na grzbiecie kamień.
„Co ci jest?” zapytało Słońce. „Nic”, mruknęła Mgiełka. „Zaraz mi przejdzie.” „Uśmiechnij się, to ci minie”, poradził Wiatr, który akurat wrócił. Ale Mgiełka nie mogła się uśmiechnąć. Im bardziej się starała, tym robiło się jej ciężej.
Wtedy do chmurki zbliżył się stary Bocian, który leciał na południe. „Nie musisz się uśmiechać”, powiedział. „Smutek jest jak woda w chmurze. Jeśli go zatrzymasz, będzie cię ciągnął w dół. A jak go wypuścisz, zrobi się lżej.”
„Ale ja nie chcę, żeby ktoś zmókł”, szepnęła Mgiełka. „Deszcz nikomu nie zaszkodzi”, powiedział Bocian. „Trawa się napije, kałuże się napełnią, a dzieci będą skakać w gumowych butach.”
Mgiełka wzięła głęboki oddech i pozwoliła, żeby spadła pierwsza kropla. Potem druga, trzecia. Aż cichutko zaczął padać deszcz. Płakała i płakała, a razem z deszczem uciekał z niej ciężar.
Na dole, w miasteczku, otworzyły się okna. Mała dziewczynka wyciągnęła rękę i złapała kroplę na dłoń. „Pada”, powiedziała do mamy. „Chmurka jest smutna?” „Może”, odpowiedziała mama. „Ale to w porządku. Czasem trzeba popłakać.” I obie stały w oknie, słuchając kropli, które stukały o parapet jak maleńkie palce.
Po jakimś czasie deszcz zrobił się rzadszy. Mgiełka była lekka jak piórko. Słońce wyjrzało zza jej brzegu, a w kroplach rozbłysła tęcza, każdy kolor z osobna. „Widzisz”, powiedział Bocian, „smutek też potrafi zostawić po sobie coś pięknego.”
Mgiełka rozejrzała się po niebie. Obok pojawiła się Burza, która wróciła z podróży, i otuliła ją swoim skrajem. „Tęskniłam”, powiedziała Mgiełka. „Ja też”, odparła Burza.
Wieczorem Mgiełka kołysała się na różowym niebie i patrzyła, jak w oknach zapalają się światła. Była spokojna i trochę zmęczona, jak ktoś po długim płaczu. Wiedziała już, że smutek przychodzi i odchodzi, a obok zawsze znajdzie się ktoś, kto pomoże. „Dobranoc, miasteczko”, szepnęła. I zasnęła pod gwiazdami.
Porozmawiajcie po bajce
- Dlaczego Mgiełka była smutna i co jej pomogło poczuć się lżej?
- Czy ty też czasem czujesz, że chce ci się płakać? Co wtedy robisz?
- Jak możesz pomóc komuś, kto jest smutny, tak jak Bocian pomógł chmurce?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.