Lis, który bał się ciemności
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 6 min czytania
- Pełna bajka
- Emocje
- Na dobranoc
- Zwierzęta
Kiedy słońce schowało się za wzgórzem, mały lis Rudek zawsze wracał do nory jako pierwszy. Nie dlatego, że był zmęczony. Rudek bał się ciemności.
Inne lisięta biegały jeszcze po łące, goniły świetliki i bawiły się w chowanego między paprociami. Rudek stał przy norze i patrzył, jak cienie wyciągają się coraz dłużej, jakby ktoś rozlewał po lesie czarny atrament. Wtedy wchodził do środka i zasłaniał wejście liściem.
Każdego wieczoru Rudek wyobrażał sobie, co kryje się w mroku. Leżał w norze i słuchał, jak coś trzeszczy za ścianą z korzeni. Widział w myślach wielkie oczy, które patrzą na niego z ciemności, i długie palce, które sięgają po jego ogon. Potem naciągał koc z mchu aż pod nos i długo nie mógł zasnąć.
Pewnego wieczoru mama usiadła obok niego na progu. „Rudku, dlaczego nie bawisz się z innymi?” Rudek się zawahał. „Bo robi się ciemno”, powiedział cicho. „W ciemności wszystko wygląda inaczej. Krzak może być potworem, a pień wielką łapą.” Mama nie roześmiała się. Pogładziła go ogonem po grzbiecie. „Wiele zwierząt tak ma, nawet duże lisy. Chodź, pójdziemy na krótki spacer. Nie będziemy się spieszyć i nie odejdziemy daleko od nory. Obiecuję.”
Ruszyli powoli. Najpierw było bardzo ciemno i Rudek przytulił się do mamy tak mocno, że czuł jej ciepłe futro. „Zatrzymajmy się tutaj”, powiedziała mama. „Nic nie rób. Tylko patrz i słuchaj. Oczy potrzebują chwili, żeby obudzić się do nocy.”
Rudek patrzył. Z początku widział tylko czerń. Ale potem czerń zaczęła się zmieniać. Najpierw pojawił się srebrny pasek na liściach. Potem jedna gwiazda, druga, trzecia, aż niebo wyglądało jak łąka pełna maleńkich stokrotek. „Ojej”, szepnął Rudek. „Ktoś zapalił lampki.”
„Nikt ich nie zapalał”, uśmiechnęła się mama. „One są tam zawsze. W dzień słońce świeci tak jasno, że ich nie widzimy. Noc jest po to, żeby nam je pokazać.” Rudek zrobił kilka kroków sam, a mama została z tyłu. Pod łapami czuł miękki mech, a nos przynosił mu zapachy mokrej ziemi, żywicy i dzikiego tymianku. W dzień prawie ich nie zauważał. Teraz każdy był jak mała opowieść o lesie.
Nagle w trawie coś zaszeleściło. Rudek zjeżył futerko i schował nos pod łapę mamy. Z krzaka wyszedł jeż Kolczak, ciągnąc za sobą wielkie jabłko. „Dobry wieczór”, sapnął. „Pomożecie mi? Jabłko jest cięższe, niż wygląda.” Rudek zaśmiał się z ulgi. Straszny potwór z krzaka okazał się małym jeżem w drodze do domu.
Pomogli mu, a po drodze usłyszeli ciche pohukiwanie. Na gałęzi siedziała sowa Hela. „Nocą las wcale nie śpi”, powiedziała. „Posłuchaj. Świerszcze grają koncert, wiatr szepcze do liści, a strumyk śpiewa kołysankę.” Rudek słuchał i naprawdę słyszał to wszystko. Dźwięki, które wcześniej go straszyły, układały się teraz w piosenkę.
Jeż zaprosił ich na kawałek jabłka. Rudek nigdy nie jadł jabłka nocą i okazało się, że w ciemności smakuje słodziej, może dlatego, że pachniało rosą. Zjedli po plasterku, siedząc pod paprocią, a Kolczak opowiedział, że całą noc chodzi po lesie i nigdy nie spotkał nikogo groźniejszego niż własny cień.
A potem nad paprociami zapaliły się maleńkie światełka. Świetliki unosiły się w powietrzu jak latające iskierki. Jeden usiadł Rudkowi na nosie i mrugnął złotym światłem. „Nie bój się ciemności”, zabrzęczał. „My właśnie w niej świecimy najpiękniej. Bez ciemności nikt by nas nie zobaczył.”
Rudek poprosił świetlika, żeby został jeszcze chwilę. Świetlik się zgodził i razem z kolegami zatańczył nad paprociami, zapisując w powietrzu złote znaki. Rudek próbował je odczytać. „To napis: lis jest odważny”, zażartowała mama. Rudek nie był pewien, czy to prawda, ale bardzo chciał, żeby była. Rudek pomyślał, że to bardzo mądre. Ciemność nie była potworem. Była wielkim, miękkim kocem, pod którym las kładł się spać, a gwiazdy i świetliki pilnowały go do rana.
Gdy wrócili do nory, Rudek nie zasłonił wejścia liściem. Położył się tuż przy wyjściu i patrzył na niebo, dopóki powieki nie zaczęły mu opadać. „Mamo”, wyszeptał, „jutro też wyjdę wieczorem. Tylko trochę dłużej.” „Dobrze, mój mały”, mruknęła mama. „Dobranoc, Rudku.” „Dobranoc, mamo. Dobranoc, gwiazdy.” I lis zasnął spokojnie, a gwiazdy mrugały nad nim całą noc.
Porozmawiajcie po bajce
- Czego bał się Rudek i co pomogło mu przestać się bać?
- Jakie dźwięki i światełka można usłyszeć albo zobaczyć wieczorem, kiedy robi się ciemno?
- Co ty robisz, kiedy czegoś się boisz, i kto ci wtedy pomaga?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.