Paweł i Gaweł

Aleksander Fredro

  • 4 do 8 lat
  • 2 min czytania
  • Pełna bajka
  • Z morałem
  • Przyjaźń
Nagranie lektora, 2:34

Paweł i Gaweł w jednym stali domu,
Paweł na górze, a Gaweł na dole;
Paweł spokojny, nie wadził nikomu,
Gaweł najdziksze wymyślał swawole.
Ciągle polował po swoim pokoju:
To pies, to zając, między stoły, stołki,
Gonił, uciekał, wywracał koziołki,
Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.
Znosił to Paweł, nareszcie nie może;
Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:
„Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,
Bo mi na górze szyby z okien lecą.”
A na to Gaweł: „Wolnoć Tomku
W swoim domku”.
Cóż było mówić? Paweł ani pisnął,
Wrócił do siebie i czapkę nacisnął.
Nazajutrz Gaweł jeszcze smacznie chrapie,
A tu z powały coś mu na nos kapie.
Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.
Stuk, puk, Zamknięto.
Spogląda przez dziurę,
I widzi, Cóż tam? Cały pokój w wodzie,
A Paweł z wędką siedzi na komodzie.
„„Co waćpan robisz?””, „Ryby sobie łowię”.
„„Ależ mospanie, mnie kapie po głowie.””
A Paweł na to: „Wolnoć Tomku
W swoim domku”.
Z tej to powiastki morał w tym sposobie:
Jak ty komu, tak on tobie.

Tekst z domeny publicznej na podstawie wydania Wolnych Lektur, w uwspółcześnionej interpunkcji redakcji Bajkowej. Nagranie: Wolne Lektury, licencja CC BY-SA 3.0, czyta Robert Koszucki.