Ptak, który wstydził się śpiewać

Redakcja Bajkowej

  • 5 do 8 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Emocje
  • Przygoda
  • Z morałem

Na brzegu starego sadu stała budka lęgowa, a w niej mieszkał młody szpak Tymek. Tymek miał błyszczące, granatowe piórka z drobnymi kropkami i głos, który potrafił naśladować wszystko. Skrzypienie furtki, dzwonek roweru, nawet miauczenie kota z sąsiedniego podwórka.

Kiedy nikt go nie słyszał, śpiewał cały dzień. Jednak gdy tylko ktoś się zbliżał, Tymkowi robiło się gorąco w dziobie, a serce biło jak małe drzwiczki na wietrze. Wtedy milkł jak zaklęty. Pewnego ranka cały las obiegła wieść. Za trzy dni, na starej polanie, odbędzie się Święto Wiosennych Głosów. Każdy mieszkaniec lasu mógł wystąpić z piosenką, a najpiękniejszy występ zostanie nagrodzony złotym liściem.

W lesie zaczęły się przygotowania. Dzięcioł wystukiwał rytm na pniach, żaby ćwiczyły chóralne kumkanie, a sarny wiązały sobie liście w kokardy. Wszędzie słychać było próbne trele, pomruki i gwizdy, a Tymek siedział w budce i zatykał sobie uszy skrzydłami.

„Zaśpiewaj, Tymku”, zachęciła go mama. „Masz taki piękny głos.” „Nie dam rady”, odpowiedział szpak. „Wszyscy będą patrzeć. Pomylę się i zrobi mi się wstyd.” „A jeśli się pomylisz, to co się stanie?”, zapytała mama łagodnie.

Tymek nie umiał odpowiedzieć. Przez dwa dni próbował wymyślać wymówki. Że jest chory. Że boli go skrzydło. Że zgubił piosenkę. Ale wieczorem, kiedy kładł się spać, w brzuszku czuł dziwny ciężar, bo wiedział, że to wszystko nieprawda.

Wieczorem, przed snem, spróbował zaśpiewać cichutko do poduszki z puchu. Głos wyszedł czysty i dźwięczny. Pomyślał, że gdyby tylko mógł śpiewać tak zawsze, bez patrzenia na nikogo, byłby najszczęśliwszym ptakiem na świecie. Trzeciego dnia obudził go cichy szelest. Na gałęzi przed budką siedziała mała, szara myszka polna o imieniu Kruszynka. Trzymała w łapkach malutki dzwoneczek.

„Idę na święto”, powiedziała. „Chcę zagrać na dzwoneczku, ale mi się łapki trzęsą. Pomyślałam, że może razem pójdziemy?” Tymek zdziwił się. „Ty też się boisz?” „Okropnie”, przyznała Kruszynka. „Ale mama mówi, że odwaga to nie jest brak strachu. Odwaga to zrobić jeden mały krok, nawet kiedy strach idzie obok.”

Tymek zamyślił się. Jeden mały krok. Tyle potrafi każdy. Wyskoczył z budki, otrzepał piórka i powiedział: „Dobrze. Idę z tobą, ale pierwsze trzy kroki robimy razem.” Szli przez sad, potem przez łąkę. Tymek czuł, że nogi ma jak z waty. W głowie szumiały mu wszystkie słowa piosenki i nagle zdawało się, że żadnego nie pamięta. „Pamiętam, że pamiętam”, szeptał do siebie, żeby się uspokoić.

Na polanie siedziały setki zwierząt. Były zające, sarny, jeże i wiewiórki. Tymek zobaczył je wszystkie naraz i zrobiło mu się słabo. Chciał zawrócić. Ale Kruszynka wzięła go za skrzydło i szepnęła: „Oddychaj. Raz, dwa, trzy.”

Najpierw wystąpiła Kruszynka. Zadzwoniła dzwoneczkiem, ręce jej drżały, ale dźwięk był czysty jak kropla rosy. Wszyscy zaklaskali głośno. Zobaczył to Tymek i pomyślał: „Skoro jej się udało, to może i mnie.” Wszedł na pniak. Przez chwilę nic się nie działo. W jego dziobie zrobiło się sucho. Wtedy zobaczył w tłumie mamę, która kiwała mu głową, i Kruszynkę, która pokazała uniesione kciuki, to znaczy pazurki.

W tłumie siedział też stary wróbel o surowym spojrzeniu. Tymek znał jego głos z dawnych lat i wiedział, że wróbel potrafi być krytyczny. Serce ścisnęło mu się jeszcze mocniej, ale wspomniał słowa Kruszynki i zrobił pierwszy krok na pniak.

Zamknął oczy. Zaśpiewał pierwszy dźwięk, trochę cienki i drżący. Potem drugi, już pewniejszy. Gdy doszedł do trzeciego, wszystko się wyciszyło i został tylko jego głos. Naśladował wiosenny deszcz, skrzypiącą furtkę i dzwonek roweru, a na koniec zaśpiewał własną, najpiękniejszą melodię.

Kiedy skończył, zapadła cisza, a potem cała polana zadudniła od oklasków. Tymek otworzył oczy. Nikt się nie śmiał. Wszyscy się uśmiechali. Złoty liść dostała tego dnia Kruszynka razem z Tymkiem, bo sędzia, stary dzięcioł, orzekł, że odwaga jest ważniejsza niż wygrana. Ale Tymek wcale nie myślał o liściu. Myślał o tym, że jego serce, choć wciąż trochę drży, jest teraz lekkie jak puszek.

Gdy zszedł z pniaka, Kruszynka rzuciła mu się na szyję. „Słyszałeś, jak śpiewałeś?”, pisnęła. „Jak najprawdziwszy mistrz.” Wróbel o surowym spojrzeniu podszedł i powiedział krótko: „Ładnie.” To jedno słowo było dla Tymka więcej warte niż tysiąc oklasków. Wieczorem, siedząc w budce, powiedział mamie: „Wiesz, wstyd nie zniknął. Ale okazało się, że z nim też można iść.” Mama otuliła go skrzydłem i szepnęła: „Właśnie tak, Tymku. Właśnie tak.”

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego Tymek bał się śpiewać, mimo że śpiewał pięknie?
  2. Co pomogło Tymkowi wejść na pniak i zaśpiewać?
  3. Jaką rzecz ty chciał albo chciałabyś zrobić, ale trochę się jej wstydzisz? Jaki mały krok mógłbyś zrobić?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.