Wielka noc sowy Iskry
Redakcja Bajkowej
- 5 do 8 lat
- 6 min czytania
- Pełna bajka
- Przygoda
- Na dobranoc
- Zwierzęta
Na szczycie starej jodły, w dziupli wyściełanej mchem, mieszkała mała sowa Iskra. Miała okrągłe, złote oczy, pióra w kolorze popielatego aksamitu i wielką ciekawość, która nie dawała jej spać nawet za dnia.
Wszystkie sowy w jej rodzinie miały swoje nocne obowiązki. Mama pilnowała lasu od strony rzeki, tata od strony wzgórza, a babcia siedziała na najwyższej gałęzi i opowiadała dzieciom o gwiazdach. Iskra bardzo chciała dostać własne zadanie. Pewnego wieczoru babcia zawołała ją do siebie. „Iskro, jesteś już duża. Czas na twoją pierwszą noc.” Iskra zastygła w zachwycie. „Naprawdę? A co mam robić?”
„Zbierzesz gwiezdny pył”, odpowiedziała babcia i wręczyła jej mały, srebrny woreczek. „W nocy, gdy spadają gwiazdy, zostawiają na liściach drobniutki pył. Jeśli posypiesz nim zasypiające zwierzęta, będą miały piękne sny. Zrobisz obchód lasu, od polany do jeziora, i wrócisz przed świtem.”
Iskra pokiwała głową, a serce biło jej szybko jak skrzydła kolibra. Obiecała, że będzie ostrożna, że nie zbliży się do lisich nor i że wróci, zanim słońce dotknie czubków drzew. Babcia pocałowała ją w czoło dziobem i wskazała skrzydłem gwiazdę Polarną.
Iskra wzięła woreczek, wzięła głęboki oddech i wzbiła się w ciemne niebo. Księżyc wisiał nisko jak wielka latarnia, a las pod nim wyglądał jak aksamitna kołdra. Pierwszy pył znalazła na liściu leszczyny. Zebrała go delikatnie dziobem i wsypała do woreczka. Potem zleciała na polanę, gdzie śnił stary zając. Posypała jego uszy odrobiną blasku. Zając uśmiechnął się przez sen i zaczął nucić coś o marchewkach.
Dalej, pod wielkim dębem, spała rodzina jeży, zwinięta w kłębki. Iskra rzuciła na nie szczyptę pyłu, a jeże zaczęły cicho mruczeć. Wyglądały jak rząd małych, kolczastych chmurek. Ale kiedy leciała nad bagnem, usłyszała dziwne dźwięki. Coś chrobotało i szeptało w trzcinie. Iskra poczuła, że serce jej przyspiesza. Przysiadła na gałęzi i szepnęła: „Kto tam?”
Nad polaną przefrunął nietoperz Szelest, który też kończył nocną zmianę. „Dobrze ci idzie, mała”, zawołał z góry. „Uważaj tylko na bagno. Tam zawsze coś szepcze.” Iskra podziękowała i poleciała dalej. Z trzciny wychynęła malutka, mokra pyszczkowata twarz. To była wydra Tola, która zgubiła drogę do domu. „Szukam mamy”, pisnęła. „Jest tak ciemno, a ja nic nie widzę.” Iskra wiedziała, że sowy widzą w nocy lepiej niż ktokolwiek inny. „Chodź ze mną”, powiedziała. „Pomogę ci. Złap się mojego skrzydła.”
Poleciały razem nad strumieniem. Iskra patrzyła w dół swoimi złotymi oczami i w końcu dostrzegła pod korzeniami wierzby ciepłą norkę, z której wyglądała zatroskana wydra. „Mamo”, zawołała Tola. „Jestem.”
Mama wydra przytuliła córkę ze łzami szczęścia i podziękowała Iskrze. Sowa nie chciała nagrody, ale mama wydra i tak wręczyła jej coś małego: lśniącą muszelkę z jeziora. „Na pamiątkę tej nocy”, powiedziała. Iskra poczuła, że rośnie. Nie z pióra na pióro, ale w środku, tam, gdzie mieszka odwaga. Zrozumiała, że bać się i mimo to pomóc to największy rodzaj dzielności.
Iskra poleciała dalej, już bez strachu. Zbierała pył z kolejnych liści, posypywała nim śpiące wiewiórki, borsuki i ptaki w gniazdach. Kiedy dotarła nad jezioro, zobaczyła, że po wodzie unosi się całe niebo, tysiące gwiazd odbitych w ciemnej tafli. Usiadła na brzegu i zapatrzyła się. Czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Jej woreczek był niemal pusty, bo cały pył trafił tam, gdzie był potrzebny.
Po drodze minęła pole, na którym stała wielka stodoła. W dachu mieszkała sowa płomykówka Różyczka, jej daleka kuzynka. Obie pomachały sobie skrzydłami, bo nie wypadało hałasować, gdy wszyscy śpią. Iskra poczuła, że nie jest sama na świecie, że cała noc jest pełna cichych, życzliwych strażników.
Gdy na wschodzie pojawił się pierwszy, bladoróżowy pasek świtu, Iskra zawróciła do domu. Babcia czekała na gałęzi. „I jak, wnuczko?” Wzięła jeszcze ostatnią garść pyłu z liścia przy samej jodle i rozsypała ją nad własną dziuplą, żeby miała piękne sny także mama, tata i babcia.
„Pomogłam wydrze znaleźć mamę, posypałam sny zającowi, jeżom i wiewiórkom. A bagno wcale nie było takie straszne.” Babcia pogładziła ją skrzydłem. „Zrobiłaś więcej, niż ktokolwiek oczekiwał. Jesteś prawdziwą strażniczką nocy.”
Iskra wsunęła muszelkę pod mech w dziupli i wtuliła się w ciepłe pióra mamy. Za oknem budził się dzień, a las, który przez noc śnił piękne sny, powoli zamykał oczy do snu dla sów. Dobranoc, Iskro. Śpij dobrze, mała strażniczko. Dobranoc wszystkim, którzy dziś w nocy dostali odrobinę gwiezdnego pyłu.
Porozmawiajcie po bajce
- Co robiła Iskra podczas swojej pierwszej nocy i jakie zwierzęta spotkała?
- Jak Iskra pomogła wydrze Toli i dlaczego się nie poddała, mimo strachu?
- O czym ty chciałbyś śnić dziś w nocy, gdyby ktoś posypał cię gwiezdnym pyłem?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.