Wulkan w brzuchu Olka

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 8 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Emocje
  • Z morałem
  • Przyjaźń

Olek miał sześć lat i wielką wieżę z klocków. Budował ją całe popołudnie. Miała okna, balkon i dach z zielonych klocków, a na samej górze stał mały drewniany rycerz.

Wieża była najpiękniejsza, jaką Olek kiedykolwiek zbudował. Pewnie dlatego tak bardzo ją kochał. Kiedy skończył, cofnął się o trzy kroki i uśmiechnął od ucha do ucha. Olek lubił patrzeć na swoje budowle, kiedy stały gotowe. Przez chwilę wyobrażał sobie, że w wieży mieszkają maleńcy ludzie, którzy zapalają światła w oknach i machają do niego z balkonu. Postanowił, że wieczorem pokaże ją tacie. Cieszył się na to całe popołudnie.

W tej chwili do pokoju wbiegł jego młodszy kuzyn Kajtek. Wbiegł za szybko, poślizgnął się na skarpetkach i wpadł prosto w wieżę. Klocki posypały się na wszystkie strony. Rycerz potoczył się pod szafę. Olek poczuł, że w brzuchu coś się budzi. Najpierw było tam ciepło. Potem gorąco. Potem coś zaczęło w nim buczeć i bulgotać, jakby w środku siedział wulkan. Policzki mu poczerwieniały, pięści same się zacisnęły. „Wszystko zepsułeś”, krzyknął tak głośno, że Kajtek zaczął płakać.

Słyszał własne serce, które waliło jak młotek. Miał ochotę kopnąć w klocki, rzucić rycerzem o ścianę, a najbardziej krzyczeć, aż wszyscy zrozumieją, jak bardzo jest zły. A jednocześnie gdzieś głęboko było mu trochę wstyd, bo Kajtek był przecież mniejszy i płakał.

Do pokoju weszła babcia. Nie krzyczała i nie zaczęła od pytań. Usiadła na dywanie i powiedziała spokojnie: „Widzę, że w twoim brzuchu wybuchł wulkan.” Olek spojrzał na nią spod brwi. „Tak”, burknął. „Wielki. Gorący. I wszystko chce z niego wystrzelić.” „Wulkany są bardzo potężne”, powiedziała babcia. „Ale wiesz co? One się uspokajają, jeśli wypuścić z nich trochę pary. Pokażę ci trzy sposoby. Zobaczymy, który zadziała na twój.”

„Pierwszy sposób to nadmuchiwanie balonu. Wciągnij powietrze nosem, tak jakbyś wąchał świeże ciasto. A teraz powoli wypuszczaj je ustami, jakbyś nadmuchiwał wielki balon, który nie może pęknąć.” Olek dmuchał raz, drugi, trzeci. Wulkan nadal buczał, ale już ciszej.

„Drugi sposób to tupanie. Tupnij w podłogę dziesięć razy, ale tylko stopami. Nie tupie się w kuzyna ani w zabawki.” Olek tupał, aż zadrżały półki. Po dziesiątym razie zrobiło mu się gorąco na czole, a pięści same się rozluźniły.

Olek zaczął się śmiać, bo tupiąc, usłyszał, że brzmi jak słoń w kaloszach. Babcia też zaczęła tupać razem z nim, aż z dołu rozległo się ciche pukanie, bo sąsiadka sprawdzała, czy wszystko w porządku. „Wszystko dobrze”, zawołała babcia. „Tylko wulkan studzi się w pokoju Olka.”

„A trzeci?” zapytał. „Trzeci to powiedzieć, co się czuje, ale bez krzyku. Spróbujesz?” Olek odetchnął. Spojrzał na rozsypane klocki i na Kajtka, który siedział w kącie z mokrymi policzkami. „Jestem zły, bo moja wieża się rozpadła”, powiedział. „I jest mi przykro, bo długo ją budowałem.” Kiedy wypowiedział te słowa, poczuł, że z brzucha ucieka reszta gorąca, jak para z czajnika.

Kajtek pociągnął nosem. „Ja nie chciałem. Poślizgnęły mi się skarpetki.” Olek zrozumiał, że przecież każdy czasem się potyka. „Wiem”, powiedział. „Przepraszam, że na ciebie krzyknąłem. Chodź, pomożesz mi zbudować nową. Dwie wieże będą lepsze niż jedna.”

Kajtek podszedł bliżej i podał mu zielony klocek, ten od dachu. Trzymał go oburącz, jakby był ze szkła. „To jest ten najważniejszy”, powiedział. „Jak go położymy pierwszy, reszta pójdzie łatwiej.” Babcia przyniosła rycerza spod szafy i oddała go Olkowi. „Pamiętaj, wulkan w brzuchu nie jest zły. To tylko znak, że wydarzyło się coś ważnego. Gdy się go wysłucha i pozwoli mu wypuścić parę, szybko zaczyna mruczeć jak kot.”

Po godzinie w pokoju stały dwie wieże. Jedna miała zielony dach, druga czerwony. Dla rycerza zbudowali przyjaciela, drugiego rycerza, który okazał się wcale nie rycerzem, tylko żabą w zbroi. Wulkan w brzuchu Olka smacznie spał i tylko czasem pomrukiwał, że było warto.

Wieczorem, gdy tata wrócił z pracy, Olek zaprowadził go do pokoju i opowiedział całą historię: o wieży, o wulkanie i o tym, jak go ułagodził. Tata słuchał uważnie i na koniec powiedział, że on też czasem ma wulkan, tylko jego wulkan siedzi w samochodzie, kiedy stoi w korku. Olek śmiał się do łez.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Jak według ciebie wygląda złość w brzuchu Olka i gdzie ty czujesz swoją złość?
  2. Który z trzech sposobów babci najbardziej ci się podoba: nadmuchiwanie balonu, tupanie czy opowiedzenie, co czujesz?
  3. Co możesz zrobić, kiedy ktoś niechcący zepsuje twoją zabawę?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.