Zazdrosny niedźwiadek i mała Miodka

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 7 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Emocje
  • Z morałem
  • Na dobranoc

W starej norze pod dębem, na skraju ciepłego lasu, mieszkała rodzina niedźwiedzi. Był tata Mruk, była mama Brunatka i był ich synek Bartek, który miał wielkie łapy, jeszcze większe marzenia i najcieplejszy futrzany brzuszek w całej okolicy.

Przez całe lato Bartek był najważniejszy. Mama czytała mu opowieści o zwierzętach, tata nosił go na barana, a babcia przynosiła z lasu jagody w liściu. Aż pewnej wiosennej nocy w norze zrobiło się bardzo głośno. Rano Bartek ujrzał w kołysce z mchu malutkie, różowe niedźwiadkowe maleństwo. Miało na imię Miodka.

Dni płynęły wesoło. Bartek uczył się łowić ryby, pływać w rzece i wspinać na niskie gałęzie. Co wieczór mama kładła go do snu, całowała w nos i szeptała: „Moje najdroższe niedźwiadkowo.” Bartek zasypiał z poczuciem, że cały świat kręci się wokół niego.

„To twoja siostrzyczka”, uśmiechnęła się mama. „Będziesz najlepszym starszym bratem na świecie.” Bartek pokiwał głową, ale w środku coś go ścisnęło. Wszyscy zaglądali do kołyski. Babcia mówiła: „Jaka śliczna.” Wujek przyniósł grzechotkę. A tata nucił jej cichą kołysankę, tę samą, którą kiedyś nucił Bartkowi.

Bartek stał z boku i miał ochotę tupnąć. W jego brzuszku rosła ciężka, szara kulka. Nie wiedział, że to się nazywa zazdrość. Wiedział tylko, że jest mu smutno i trochę złościł się na wszystkich.

Z każdym dniem było coraz gorzej. Gdy Miodka płakała, mama przybiegała natychmiast, nawet jeśli Bartek akurat o coś prosił. Gdy Miodka spała, wszyscy chodzili na palcach i mówili szeptem. Nawet jagody, które przynosiła babcia, najpierw dostawała siostrzyczka, choć przecież jeszcze nie umiała ich jeść.

Któregoś dnia, gdy mama poszła po wodę, a tata drzemał, Bartek podszedł do kołyski. Zajrzał do środka. Miodka otworzyła ciemne oczka i chwyciła jego palec tak mocno, jak tylko potrafiła. „Puść”, mruknął Bartek. Ale ona nie puszczała. Tylko patrzyła na niego i wydawała z siebie cichutki dźwięk, jakby chciała mu coś powiedzieć.

Bartek patrzył na jej malutkie paluszki i na nos, który był jak ziarenko grochu. Zauważył, że ma takie same uszy jak on, okrągłe i trochę za duże. Przez chwilę zrobiło mu się dziwnie, bo nie umiał już się na nią złościć. Wtedy do nory zajrzała stara sowa Hortensja, która wszystko wiedziała. Usiadła na gałęzi nad wejściem i zapytała łagodnie: „Co cię trapi, Bartku?”

Bartek nie chciał mówić. Ale sowa miała takie ciepłe, mądre oczy, że w końcu wyszeptał: „Wszyscy kochają teraz tylko ją. A ja jestem niepotrzebny.” Sowa pokiwała głową. „Pomyśl, Bartku. Czy mama ma jedno serce na jedno dziecko?” Bartek zamyślił się. „Nie wiem.”

„Serce rodziców jest jak miodowy garnek. Kiedy do garnka dolewa się nowy miód, ten stary wcale nie znika. Garnek robi się po prostu większy. Ty masz swoje miejsce od dawna i nikt ci go nie zabierze.” Bartek spojrzał na siostrzyczkę. Miodka wciąż trzymała jego palec. Poczuł, że szara kulka w brzuszku zaczyna się robić mniejsza. Powiedział cicho: „Może jestem jej potrzebny. Przecież ona jest taka malutka.”

Sowa uśmiechnęła się i odleciała, a Bartek został z siostrzyczką. W norze było cicho, tylko w kącie cykał świerszcz. Bartek pomyślał, że może mógłby coś zrobić dla Miodki. Przyniósł jej gładki, biały kamyk, który znalazł nad rzeką, i położył w kołysce. „To na szczęście”, powiedział.

Kiedy mama wróciła, zobaczyła coś, czego się nie spodziewała. Bartek siedział przy kołysce i kołysał ją łapą, bardzo ostrożnie. Opowiadał Miodce szeptem o tym, jak smakują jagody i gdzie rośnie największy grzyb. „Mamo”, powiedział, „ja też chcę, żebyś mnie dziś przytuliła.” „Oczywiście, kochanie”, odpowiedziała mama i wzięła go na kolana. „Ty jesteś moim pierwszym niedźwiadkiem. Zawsze nim będziesz.”

Mama pocałowała go w czoło i szepnęła: „Wiesz, że od dziś jesteś dla Miodki największym skarbem? Będziesz jej pokazywał las, uczył nazw drzew i bronił przed deszczem. Nikt inny nie zrobi tego tak jak ty.” Bartek wyprostował plecy. Poczuł się silny i bardzo ważny, ale już nie z zazdrości, tylko z dumy.

Wieczorem, gdy w norze zrobiło się ciemno, Bartek położył się obok kołyski. Miodka westchnęła przez sen. A on pomyślał, że chyba lubi być starszym bratem. Zasnął z łapą wyciągniętą w jej stronę, żeby w nocy nic jej się nie śniło złego.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Co czuł Bartek, gdy w domu pojawiła się Miodka? Czy ty też czasem tak się czułeś albo czułaś?
  2. Co znaczyło porównanie serca do miodowego garnka?
  3. Co możesz powiedzieć mamie albo tacie, gdy poczujesz, że potrzebujesz przytulenia?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.