Dwie wiewiórki i orzech kłótni

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 6 lat
  • 3 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przyjaźń
  • Z morałem

Iskierka i Szyszka były najlepszymi przyjaciółkami w całym bukowym lesie. Skakały po gałęziach, chowały orzechy w dziuplach i zawsze razem liczyły gwiazdy przed snem.

Pewnego jesiennego ranka znalazły pod dębem orzech. Był duży, okrągły i błyszczał jak mała bursztynowa kula.

Wokół nich jesień malowała las na złoto i czerwono. Liście spadały jak małe papierowe łódeczki, a w powietrzu pachniało grzybami i dymem z dalekiego komina. To był dzień stworzony do zabawy.

„To mój”, powiedziała Iskierka. „Pierwsza go zobaczyłam.” „Nieprawda, mój”, odparła Szyszka. „Pierwsza go dotknęłam.”

Zaczęły się szarpać. Iskierka ciągnęła z jednej strony, Szyszka z drugiej, aż w końcu orzech wyleciał im z łapek i potoczył się w krzaki. Zniknął, jakby go nigdy nie było.

Obie wiewiórki zamilkły. Potem Iskierka krzyknęła: „To przez ciebie.” A Szyszka odpowiedziała: „Nie, przez ciebie.” I każda poszła w swoją stronę, z nosem wysoko, jakby w ogóle nie znała tej drugiej.

Iskierka usiadła na gałęzi i zrobiło jej się dziwnie. Gałąź była ta sama, las ten sam, ale nikt nie chichotał obok. Szyszka siedziała na drugim końcu lasu i też nie miała ochoty skakać.

Szyszka tymczasem szła przez las i kopała liście. Zbierała je w kupki i rozrzucała, ale to wcale nie było wesołe. Przypominała sobie, jak razem z Iskierką robiły z liści kolorowe girlandy, i żal ściskał ją w gardle.

Wieczorem Iskierka zobaczyła na ścieżce coś małego. To był właśnie ten orzech, zatrzymany między korzeniami. Wzięła go w łapki i pomyślała, że wcale nie jest taki ważny. Ważniejsza jest Szyszka.

Pobiegła więc przez las. Znalazła przyjaciółkę pod starą sosną. „Szyszko”, powiedziała cicho, „przepraszam. Nie powinnam się złościć. Znalazłam orzech. Pęknijmy go i zjedzmy razem.”

Szyszka podniosła głowę. W oczach miała łzy. „Ja też przepraszam. Wcale nie chciałam cię urazić.”

„Wiesz co?”, powiedziała Szyszka. „Gdybyśmy od początku podzieliły orzech, nie byłoby kłótni.” „Następnym razem tak zrobimy”, obiecała Iskierka. I podały sobie łapki.

Wiewiórki spojrzały na siebie. Iskierka miała zmierzwione futerko, a Szyszka zapłakane oczy. Obie jednocześnie pomyślały, że wyglądają bardzo śmiesznie, i obie parsknęły śmiechem.

Usiadły obok siebie. Orzech pękł na dwie równe połówki, słodkie i chrupiące. A gdy zjadły ostatni kawałek, znów zaczęły chichotać. Bo przecież nic nie smakuje lepiej niż orzech zjedzony z przyjaciółką.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego wiewiórki się pokłóciły i co poczuły, kiedy się rozeszły?
  2. Które słowo pomogło im znów się zaprzyjaźnić?
  3. Kiedy ostatnio ty z kimś się godziłeś albo godziłaś? Jak to było?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.