Dwie wiewiórki i orzech kłótni
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 3 min czytania
- Pełna bajka
- Przyjaźń
- Z morałem
Iskierka i Szyszka były najlepszymi przyjaciółkami w całym bukowym lesie. Skakały po gałęziach, chowały orzechy w dziuplach i zawsze razem liczyły gwiazdy przed snem.
Pewnego jesiennego ranka znalazły pod dębem orzech. Był duży, okrągły i błyszczał jak mała bursztynowa kula.
Wokół nich jesień malowała las na złoto i czerwono. Liście spadały jak małe papierowe łódeczki, a w powietrzu pachniało grzybami i dymem z dalekiego komina. To był dzień stworzony do zabawy.
„To mój”, powiedziała Iskierka. „Pierwsza go zobaczyłam.” „Nieprawda, mój”, odparła Szyszka. „Pierwsza go dotknęłam.”
Zaczęły się szarpać. Iskierka ciągnęła z jednej strony, Szyszka z drugiej, aż w końcu orzech wyleciał im z łapek i potoczył się w krzaki. Zniknął, jakby go nigdy nie było.
Obie wiewiórki zamilkły. Potem Iskierka krzyknęła: „To przez ciebie.” A Szyszka odpowiedziała: „Nie, przez ciebie.” I każda poszła w swoją stronę, z nosem wysoko, jakby w ogóle nie znała tej drugiej.
Iskierka usiadła na gałęzi i zrobiło jej się dziwnie. Gałąź była ta sama, las ten sam, ale nikt nie chichotał obok. Szyszka siedziała na drugim końcu lasu i też nie miała ochoty skakać.
Szyszka tymczasem szła przez las i kopała liście. Zbierała je w kupki i rozrzucała, ale to wcale nie było wesołe. Przypominała sobie, jak razem z Iskierką robiły z liści kolorowe girlandy, i żal ściskał ją w gardle.
Wieczorem Iskierka zobaczyła na ścieżce coś małego. To był właśnie ten orzech, zatrzymany między korzeniami. Wzięła go w łapki i pomyślała, że wcale nie jest taki ważny. Ważniejsza jest Szyszka.
Pobiegła więc przez las. Znalazła przyjaciółkę pod starą sosną. „Szyszko”, powiedziała cicho, „przepraszam. Nie powinnam się złościć. Znalazłam orzech. Pęknijmy go i zjedzmy razem.”
Szyszka podniosła głowę. W oczach miała łzy. „Ja też przepraszam. Wcale nie chciałam cię urazić.”
„Wiesz co?”, powiedziała Szyszka. „Gdybyśmy od początku podzieliły orzech, nie byłoby kłótni.” „Następnym razem tak zrobimy”, obiecała Iskierka. I podały sobie łapki.
Wiewiórki spojrzały na siebie. Iskierka miała zmierzwione futerko, a Szyszka zapłakane oczy. Obie jednocześnie pomyślały, że wyglądają bardzo śmiesznie, i obie parsknęły śmiechem.
Usiadły obok siebie. Orzech pękł na dwie równe połówki, słodkie i chrupiące. A gdy zjadły ostatni kawałek, znów zaczęły chichotać. Bo przecież nic nie smakuje lepiej niż orzech zjedzony z przyjaciółką.
Porozmawiajcie po bajce
- Dlaczego wiewiórki się pokłóciły i co poczuły, kiedy się rozeszły?
- Które słowo pomogło im znów się zaprzyjaźnić?
- Kiedy ostatnio ty z kimś się godziłeś albo godziłaś? Jak to było?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.