Prezent, który nic nie kosztował
Redakcja Bajkowej
- 4 do 8 lat
- 3 min czytania
- Pełna bajka
- Święta
- Z morałem
- Przyjaźń
Staś miał dziewięć złotych i trzy cukierki. Na tydzień przed świętami zajrzał do skarbonki, wytrząsnął monety na dywan i policzył je dwa razy. Dziewięć. Dokładnie tyle samo, co za pierwszym razem.
Chciał kupić dziadkowi prezent. Dziadek Lucjan zawsze mu coś dawał: drewnianą kolejkę, latawiec, a latem wielką lornetkę do patrzenia na ptaki. A Staś nie miał pojęcia, co można kupić za dziewięć złotych.
Poszedł do sklepu, ale tam wszystko było za drogie. Skarpetki kosztowały dwadzieścia złotych, a kubek trzydzieści. Staś wrócił do domu ze zwieszoną głową. „Mamo, nie mam prezentu dla dziadka”, powiedział smutno.
Mama pomyślała chwilę. „A co dziadek lubi najbardziej?” Staś przymknął oczy i wyobraził sobie dziadka. Dziadek lubił siedzieć w fotelu przy oknie, popijać herbatę i opowiadać historie z dawnych lat. Czasem opowiadał to samo po raz piętnasty i nikt nie słuchał do końca. A on mimo to opowiadał dalej.
„Lubi opowiadać”, powiedział Staś. „A ja lubię słuchać.” Mama się uśmiechnęła. „Może to jest początek.”
Staś wziął kartkę, kredki i usiadł do pracy. Narysował dziadka w fotelu, lornetkę, latawiec i psa, który mieszkał u dziadka, gdy ten był chłopcem. A na samym dole napisał dużymi literami: „Kupon na jedno popołudnie. Opowiedz mi, jak byłeś mały. Obiecuję słuchać do końca.” Zawinął kupon w gazetę i przewiązał sznurkiem.
W Wigilię dziadek rozpakował wszystkie prezenty. Dostał szalik, książkę i skarpetki, które kupiła ciocia. Na końcu został ten zawinięty w gazetę. Dziadek rozwinął go powoli i przeczytał kupon. Przez chwilę nic nie mówił. Potem zdjął okulary i przetarł je rękawem, bo zaszły mgłą.
„Stasiu”, powiedział w końcu głosem, który lekko zadrżał, „to najlepszy prezent, jaki w życiu dostałem.” „Ale on nic nie kosztował”, powiedział Staś. „No właśnie”, uśmiechnął się dziadek. „Najlepsze rzeczy mają inną cenę. Kosztują czas.”
Kupon zrealizowali zaraz po świętach. Dziadek opowiedział o wsi, w której się wychował, o rzece, w której łowił ryby gołymi rękami, i o zimie, kiedy śnieg sięgał do okien. Staś słuchał z otwartą buzią, aż herbata wystygła, a za oknem zrobiło się granatowo.
Na pożegnanie dziadek dał mu starą, mosiężną monetę. „Do skarbonki. Ma sto lat.” Staś wsunął ją do kieszeni. Zrozumiał, że jego dziewięć złotych wciąż leży w skarbonce, a mimo to jest bogatszy niż kiedykolwiek.
Porozmawiajcie po bajce
- Co Staś podarował dziadkowi zamiast rzeczy ze sklepu i dlaczego dziadek się wzruszył?
- Co ty możesz komuś podarować, co nic nie kosztuje, a jest bardzo cenne?
- Jaką historię chciałbyś albo chciałabyś usłyszeć od babci lub dziadka?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.