Most z kamieni przez wartką rzekę

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 7 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przyjaźń
  • Przygoda
  • Na dobranoc

Przez środek zielonego lasu płynęła wartka, szeroka rzeka. Po jednej jej stronie, w norce pod wielką sosną, mieszkał kret Maksym. Po drugiej, w tamie z gałęzi, mieszkała bobrzyca Basia.

Nigdy się nie spotkali, ale znali się z listów. Listy nosiła sroczka. Maksym pisał, że uwielbia cichy szum ziemi, a Basia pisała, że lubi, gdy woda szemrze o zmierzchu. Maksym opisywał, jak pachnie wilgotna ziemia po deszczu, a Basia opowiadała o tym, jak błyszczy rzeka, gdy świeci księżyc.

Pewnego wieczoru Maksym napisał: „Chciałbym zobaczyć rzekę z bliska i ciebie przy okazji.” Basia odpisała: „Ja bardzo chcę cię poznać. Ale rzeka jest za szeroka i za głęboka. Kret nie pływa, a ja nie chcę, żebyś zmókł.” Basia wiedziała, jak się buduje. Tama z gałęzi, którą zbudowała z mamą, wytrzymywała nawet najsilniejsze wiosenne wody. Mama mawiała: „Najważniejsze jest, żeby każda gałązka trzymała się drugiej.” Basia zapamiętała to dobrze.

„W takim razie zbudujemy most”, napisał Maksym. Tego wieczoru obydwoje długo nie mogli zasnąć. Maksym liczył w głowie kamienie, a Basia rysowała ogonem plan mostu na mokrym piasku. Każde z nich wiedziało, że czeka ich wielka praca, ale też, że warto.

Przyjaciele umówili się, że od jutra każdy zacznie pracować od swojej strony. Maksym będzie przynosił kamienie z podziemnych tuneli, a Basia będzie je układać w nurcie. Pierwszego dnia Maksym wykopał z ziemi trzy duże kamienie i przytoczył je do brzegu. Basia wskoczyła do wody i próbowała je ułożyć. Ale nurt zabrał pierwszy kamień, potem drugi i trzeci. Znikły w pienistej wodzie.

Maksym tymczasem kopał tunel pod brzegiem i wynosił na powierzchnię okrągłe kamienie, jeden po drugim. Miał brudny nos, zmierzwione futerko i pot na czole, ale pracował z uśmiechem, bo wyobrażał sobie, jak to będzie, kiedy się wreszcie zobaczą.

Drugiego dnia było tak samo. I trzeciego. Maksym zmęczył się i siadł na brzegu. „To nie ma sensu”, powiedział. „Rzeka jest silniejsza.” „Ale my mamy cierpliwość”, odkrzyknęła Basia z drugiej strony. „A to też jest siła.”

Basia zmieniła plan. Zamiast rzucać kamienie w sam środek, zaczęła układać je od brzegu, jeden obok drugiego, i podpierać gałęziami. Maksym przynosił coraz mniejsze kamyki, żeby wypełniać szpary. Pracowali wolno. Ale każdy kamień, który został na swoim miejscu, był jak mały krok do przodu.

Mijały dni. Rosły dwa kamienne półwyspy, z jednej strony i z drugiej. Odległość między nimi malała. Z kamieni zrobiły się płaskie stopnie, a w szczelinach zaczął rosnąć miękki mech. Sroczka, która nosiła listy, zatrzymała się nad nimi i zdziwiona zaćwierkała: „Co wy robicie?” Gdy usłyszała odpowiedź, zaczęła im pomagać. Przynosiła w dziobie kolorowe kamyczki i układała je na szczycie, jak ozdobę. Dzięki niej most miał nawet małe, błyszczące oczka.

Po tygodniu został tylko jeden brakujący kamień. Największy, okrągły jak chleb. Maksym długo grzebał pod sosną, aż w końcu go znalazł. Toczył go przez cały wieczór, sapiąc i pocąc się. Basia czekała po drugiej stronie i wołała: „Jeszcze trochę. Jeszcze troszeczkę.”

Kiedy kamień zaskoczył w ostatniej szczelinie, rzeka zaszumiała jakby w podzięce. Most był gotowy. Był trochę krzywy, trochę mokry, ale mocny. Maksym postawił pierwszy ostrożny krok. Potem drugi. Zamknął oczy, bo nie umiał patrzeć na wodę, i szedł powoli, wsłuchując się w jej szmer. W połowie mostu poczuł ciepłe, miękkie futerko. To była Basia, która wyszła mu naprzeciw.

Wiatr przestał szumieć, jakby też czekał na to, co się wydarzy. Księżyc wyszedł zza chmury i oświetlił kamienne stopnie na całej długości, tak że wyglądały jak ścieżka ze srebra. „Cześć, Maksymie.” „Cześć, Basiu.”

Usiedli razem na środku mostu, nad wodą, a słońce chowało się za drzewami. Basia opowiadała o gwiazdach, a Maksym o korzeniach, które dotykają całego świata od spodu. Gdy zrobiło się ciemno, pod mostem przepłynęły świetliki, jak maleńkie latarenki.

„Już zawsze będziemy tu siadać”, powiedział Maksym. „I zawsze będziemy się spotykać”, odpowiedziała Basia. Rzeka płynęła dalej, lecz pod mostem robiła się cichsza, jakby sama chciała być ostrożna. Rzeka mruczała pod kamieniami cicho, jak kołysanka. Kret i bobrzyca patrzyli w niebo, aż ich powieki zrobiły się ciężkie, i do domu wrócili już pod osłoną nocy, każdy swoją stroną, ale z sercami bliskimi jak nigdy.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego pierwsze próby budowy mostu się nie udały i co zmieniła Basia?
  2. Jak myślisz, dlaczego Maksym i Basia chcieli się spotkać, choć mieszkali tak daleko?
  3. Do kogo ty chciałbyś zbudować most z kamieni i co byś mu opowiedział?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.