Tyranozaur na urodzinach

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 7 lat
  • 5 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przyjaźń
  • Emocje
  • Dinozaury

Rex był największym dinozaurem w całej okolicy. Miał wielki łeb, ostre zęby i krótkie łapki, których nikt nie traktował poważnie. Wszyscy w dolinie omijali go z daleka, chociaż Rex nigdy nie zrobił nikomu nic złego. Jadł mięso, ale tylko to, które sam sobie upolował, i nigdy nie gonił nikogo dla zabawy.

W tym dniu Rex obudził się wcześniej niż zwykle. Dziś były jego urodziny. Przygotował sobie z rana duży, duży kawał mięsa, a potem poszedł do doliny i usiadł pod drzewem, czekając, aż ktoś przyjdzie i zaśpiewa mu „sto lat”.

Nikt nie przyszedł. Z daleka widział, jak inne dinozaury bawią się razem nad strumieniem. Ale kiedy robił krok w ich stronę, wszyscy przestawali się śmiać i szybko się chowali. Rex westchnął ciężko i wrócił pod swoje drzewo.

Przy strumieniu została tylko mała Zuzia, młoda dinozaurzyca z rodziny roślinożerców. Miała dopiero trzy lata i jeszcze nie nauczyła się bać. Patrzyła na wielkiego Rexa, który siedział samotnie, i zapytała cicho swoją mamę: „Dlaczego on jest smutny?” Mama wzięła ją za łapkę. „Nie wiem, kochanie. Chodźmy stąd.”

Ale Zuzia puściła mamę i poszła sama. Podeszła do Rexa, który z wrażenia wstrzymał oddech, i powiedziała: „Cześć. Jestem Zuzia. Dlaczego siedzisz sam?” Rex odchrząknął. „Mam dziś urodziny”, powiedział cicho. „Nikt nie chce ze mną świętować.” Zuzia zastanowiła się. „Ja chcę”, powiedziała po prostu.

Rex zamrugał. Nigdy nie przyszło mu do głowy, że ktoś może się go nie bać. Zuzia przyniosła mu trzy żółte kwiatki, bo nic lepszego nie znalazła. Rex położył je ostrożnie na swoim grzbiecie. „To najładniejszy prezent, jaki dostałem”, wyznał szczerze.

Kiedy inne dinozaury zobaczyły, że Zuzia bawi się z Rexem i nic jej się nie dzieje, zaczęły podchodzić. Najpierw jeden młody, potem dwa, potem cała grupa. Rex dzielił się z nimi swoją opowieścią o tym, jak nauczył się polować cicho, i o tym, że krótkie łapki są świetne do przytulania, jeśli ktoś umie je docenić.

Wieczorem wszystkie dinozaury, duże i małe, siedziały razem pod drzewem i śpiewały Rexowi „sto lat”, każdy innym głosem. Śpiewały strasznie fałszywie. Rex miał łzy w oczach i powiedział: „To najpiękniejsza piosenka na świecie.”

Gdy księżyc wstał nad doliną, Zuzia zasnęła, oparta o jego łapę. Rex nie ruszał się, żeby jej nie zbudzić. Pomyślał, że to był najlepszy dzień urodzin w jego życiu, i że wszystko zaczęło się od jednego dziecka, które nie bało się zapytać.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego inne dinozaury nie podchodziły do Rexa?
  2. Co zrobiła Zuzia inaczej niż wszyscy?
  3. A ty, czy zdarzyło ci się kogoś bać, zanim go poznałeś?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.