Żółw Ignacy i szybka sroczka

Redakcja Bajkowej

  • 5 do 8 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przyjaźń
  • Z morałem

Nad cichym stawem, gdzie rosły żółte kaczeńce, mieszkał żółw Ignacy. Chodził wolno, mówił wolno i myślał bardzo dokładnie. Jeśli ktoś pytał go o godzinę, odpowiadał dopiero po kwadransie, ale zawsze trafnie. Na starej wierzbie obok mieszkała sroczka Pstryk. Pstryk była jego zupełnym przeciwieństwem. Latała od świtu do zmroku, plotkowała z każdym, kogo spotkała, i zawsze się spieszyła, choć nikt nie wiedział dokąd.

Pewnego ranka Pstryk przyniosła nowinę, że po drugiej stronie lasu wyrosły wielkie, czerwone maliny. Zanim Ignacy zdążył dojść do końca zdania, sroczka już ich spróbowała i wróciła z całym dziobem owoców dla niego. „Są pyszne”, zawołała. A żółw, jedząc, powiedział z uśmiechem: „Dziękuję. Sam bym tam szedł do jutra.”

„Dzień dobry, żółwiu”, szczebiotała co rano. „Co u ciebie? U mnie wszystko świetnie. Właśnie lecę, bo muszę zobaczyć, czy na polu jest już pszenica, a potem do młyna, i jeszcze do kowala, bo ktoś mówił, że dzwoni młotkiem.” Ignacy zdążył dopiero powiedzieć „dzień”, a sroczka już była na drugim końcu łąki.

Zwierzęta w okolicy kręciły głowami. „Ci dwoje nigdy się nie dogadają. Jedno jak wicher, drugie jak kamień.” A jednak coś ich do siebie ciągnęło. Pstryk codziennie zatrzymywała się na chwilę. Ignacy codziennie czekał, aż przyleci.

Czasem się też sprzeczali. Pstryk nie mogła zrozumieć, jak można siedzieć godzinę i patrzeć na jedną ważkę. Ignacy nie pojmował, po co lecieć tam i z powrotem trzy razy, skoro za pierwszym razem można dobrze się rozejrzeć. Ale nigdy nie obrażali się na długo, bo na stawie szybko zaczynało brakować rozmowy.

Pewnego dnia sroczka przyleciała smutna. „Wszyscy mówią, że jestem za szybka i za głośna”, westchnęła. „A ja nie umiem inaczej.” Ignacy zastanawiał się długo. W końcu powiedział: „A ja słyszę, że jestem za wolny i za cichy. I też nie umiem inaczej.” Sroczka usiadła na jego skorupie. „To co my z tym zrobimy?” „Może nic”, odparł żółw. „Może po prostu będziemy sobą.”

Od tamtej pory zaczęli codziennie wymieniać się światem. Pstryk opowiadała Ignacemu o wszystkim, co zobaczyła z góry: o czerwonych dachach wsi, o rzece wijącej się jak wstążka i o tym, że za lasem rośnie ogromne wzgórze. Ignacy zaś pokazywał jej to, czego z góry nie widać. Gdzie rośnie najmniejszy mech. Jak wygląda kropla rosy o poranku. Jak mrówki niosą okruszek przez trzy dni.

„Nigdy tego nie zauważyłam”, mówiła sroczka z zachwytem. „Kiedy lecę, wszystko zlewa się w jeden kolor.” „A ja nigdy nie widziałem, jak wygląda świat z góry”, odpowiadał żółw. „Bo ja zawsze chodzę po ziemi.”

Kiedyś Ignacy spróbował latać. Pstryk chwyciła w dziób sznurek zawiązany wokół jego skorupy i uniosła go na wysokość dłoni od ziemi. Żółw machał nogami, a oczy miał wielkie z zachwytu. „Czuję się jak chmura”, powiedział. Zaraz potem zeszli na ziemię, bo sroczka była zmęczona, ale oboje śmiali się do wieczora.

Jednej burzowej nocy staw wezbrał. Woda zaczęła zalewać nory polnych myszy. Zwierzęta biegały z krzykiem w różne strony i nikt nie wiedział, co robić. Woda sięgała już ścieżki i przybywała z każdą minutą. Deszcz bębnił po liściach, błyskały dalekie pioruny, a małe zwierzątka kuliły się w norach, nie wiedząc, dokąd uciekać.

Wtedy Pstryk poleciała najszybciej, jak tylko umiała, i zawołała wszystkich na wzgórze. Ignacy zaś spokojnie, krok po kroku, zaprowadził tych, którzy się pogubili, najbezpieczniejszą ścieżką, bo tylko on znał każdą dziurę w ziemi.

O świcie wszyscy siedzieli na suchym wzgórzu, otuleni mgłą. Stara kaczka Matylda powiedziała: „Gdyby nie wasza dwójka, nie byłoby nas tu.” „My tylko robiliśmy to, co umiemy”, odpowiedział Ignacy. „Ale każde po swojemu”, dodała Pstryk. „I dlatego razem to wystarczyło.”

Reszta zwierząt klaskała. Mały zając zawołał: „Ja też chcę mieć takiego przyjaciela, który jest inny niż ja.” Ignacy się uśmiechnął. „Wystarczy go poszukać. Zawsze gdzieś jest.”

Od tego dnia nikt już nie mówił, że jedno jest za szybkie, a drugie za wolne. Mówili po prostu: „Ignacy i Pstryk.” I tak już zostało. A nad stawem co rano było słychać dwa głosy. Jeden szybki, drugi powolny. I razem brzmiały jak najlepsza piosenka.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Czym różnili się Ignacy i Pstryk i co ich jednak łączyło?
  2. Co każde z nich pokazało drugiemu, czego wcześniej nie widziało?
  3. Jaki jest twój przyjaciel albo przyjaciółka i co w nim lub w niej lubisz najbardziej, mimo że jesteście inni?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.