Dinozaur, który bał się ciemności

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 6 lat
  • 4 min czytania
  • Pełna bajka
  • Na dobranoc
  • Emocje
  • Dinozaury

Dawno temu, kiedy po ziemi chodziły dinozaury, w dolinie pod wulkanem mieszkał mały dinozaur o imieniu Tomek. Miał zielony grzbiet, krótki ogon i wielkie, ciekawskie oczy. W dzień był najodważniejszy w całej dolinie. Biegał przez paprocie, ścigał się z ważkami i skakał do strumienia tak, że chlapało na wszystkie strony.

Ale kiedy słońce chowało się za wulkan, Tomek robił się bardzo cichy. Bał się ciemności. Nocą paprocie zmieniały się w wielkie, kudłate stwory, a każdy szelest wydawał mu się krokami czegoś ogromnego.

Tego wieczoru mama dinozaurzyca ułożyła go w gnieździe z miękkiego mchu i powiedziała: „Śpij spokojnie, Tomku.” Tomek zamknął oczy, ale zaraz je otworzył. Było ciemno. Całkiem ciemno. Serce biło mu jak mały bęben.

„Mamo, a jeśli w ciemności ktoś jest?”, szepnął. Mama pochyliła długą szyję i odpowiedziała: „Jest. Chcesz zobaczyć, kto?” Tomek się zawahał, ale ciekawość była większa niż strach. „Chcę. Tylko trzymaj mnie za ogon.”

Wyszli razem z gniazda. Mama stanęła tuż obok, ciepła i duża jak mała góra. „Poczekaj chwilę, aż oczy się przyzwyczają”, powiedziała. Tomek czekał i patrzył. Najpierw zobaczył tylko czerń. Potem w czerni zaświeciło coś małego i zielonego. Potem następne.

„To świetliki”, szepnęła mama. „Przylatują tylko po zmroku. W dzień nikt ich nie widzi, bo słońce jest zbyt jasne.” Tomek patrzył, jak świetliki tańczą nad paprociami, jakby ktoś rozsypał po dolinie garść malutkich latarenek.

Nad świetlikami zaczęły się zapalać gwiazdy. Jedna, druga, a po chwili cała ciemna kopuła nieba mrugała srebrem. „Jest ich tyle, że nie zliczę”, wyszeptał Tomek. „Nie musisz liczyć”, powiedziała mama. „Wystarczy, że patrzysz.”

Wtedy coś zaszeleściło w paprociach. Tomek wstrzymał oddech i schował się za mamy ogonem. Z liści wyszedł malutki, puchaty ssak o wielkich oczach. Spojrzał na Tomka, kichnął i odszedł szukać owadów. „Widzisz?”, uśmiechnęła się mama. „Ten wielki stwór z paproci ma wielkość twojej łapy.”

Tomek roześmiał się cicho. Wrócił do gniazda i położył głowę na mchu. Tym razem nie zamknął oczu od razu. Patrzył przez otwór w gnieździe na gwiazdy i na zielone światełka, które powoli sunęły nad doliną.

„Mamo”, wymruczał, „ciemność wcale nie jest pusta. Jest pełna małych świateł.” „Właśnie”, powiedziała mama i otuliła go ogonem. „Trzeba tylko dać oczom chwilę.” Tomek ziewnął szeroko, raz, drugi, i zanim świetliki skończyły swój taniec, spał już mocno, aż do rana.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Czego bał się Tomek i co zobaczył w ciemności, kiedy dał oczom chwilę?
  2. Co robi mama Tomka, żeby mu pomóc, i czy robi coś, czego ty też możesz spróbować przed snem?
  3. A ty, co lubisz oglądać wieczorem za oknem?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.