Pierniczki, które czekały na Wigilię
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 3 min czytania
- Pełna bajka
- Święta
- Z morałem
- Na dobranoc
Zosia lubiła święta, ale nie lubiła czekać. Czekanie wydawało jej się najdłuższą rzeczą na świecie, dłuższą niż droga do babci i dłuższą niż kolejka po lody.
„Babciu, ile jeszcze dni do Wigilii?” pytała codziennie. „Cztery”, odpowiadała babcia. „A dziś?” „Wciąż cztery, bo jeszcze nie minął dzień.” Zosia wzdychała głęboko.
Tego popołudnia babcia wyjęła z szafki miskę, mąkę, miód i słoiczek z korzennymi przyprawami. „Upieczemy pierniczki”, powiedziała. „Ale uprzedzam, że pierniczki są bardzo cierpliwe. Robi się je krok po kroku, a każdy krok potrzebuje czasu.” Zosia się skrzywiła, ale zakasała rękawy.
Zagniotły ciasto. Pachniało cynamonem, goździkami i czymś, co pachnie tylko w grudniu. „Teraz musi odpocząć w lodówce”, powiedziała babcia. „Dlaczego?” „Bo ciasto, które się spieszy, wychodzi twarde. A to, które odpocznie, jest miękkie jak puch.” Zosia zerknęła na lodówkę. Wydało jej się, że ciasto naprawdę chrapie.
Gdy ciasto odpoczywało, Zosia i babcia piły kakao i oglądały stare zdjęcia. Na jednym babcia stała w śniegu z warkoczami, tak mała jak Zosia. „Ja też nie umiałam czekać”, przyznała. „Ale odkryłam, że czekanie ma swój smak. Taki jak ten zapach w kuchni.” Zosia powąchała powietrze. Rzeczywiście, pachniało obietnicą.
Potem wałkowały, wykrawały gwiazdki, serca i choinki, a na koniec wsunęły blachę do piekarnika. Zosia usiadła przed szybką i patrzyła, jak pierniczki rosną i złocieją. Kilka razy chciała otworzyć drzwiczki, żeby sprawdzić, ale babcia kręciła głową. „Jeszcze chwilkę.”
Po wyjęciu pierniczki były gorące i pachnące. Zosia chciała zjeść jednego od razu. „Poczekaj”, powiedziała babcia. „Muszą ostygnąć, a potem je ozdobimy lukrem. Dopiero wtedy będą gotowe.” Zosia westchnęła, ale tym razem westchnienie było inne. Było w nim tyle samo ciekawości co niecierpliwości.
Ozdabiały je do wieczora. Zosia narysowała na gwiazdce uśmiechniętą buzię, na choince zrobiła białe kropki, a na sercu napisała „Dla dziadka”. Pierniczki leżały na talerzu jak mała, kolorowa armia.
Cztery dni później, w Wigilię, pierwsza gwiazdka zabłysła na niebie i wszyscy usiedli przy stole. Na środku stał talerz pierniczków. Dziadek wziął ten z napisem, uśmiechnął się i powiedział, że jest najlepszy na świecie. Zosia poczuła, że wszystkie dni czekania zmieściły się w jednym kęsie, słodkim i pachnącym.
„Wiesz, babciu”, szepnęła później, układając się do snu, „czekanie wcale nie jest długie, jeśli ma się w nim coś do roboty.” Babcia otuliła ją kołdrą. „Tak jest z wieloma dobrymi rzeczami”, powiedziała. „Dobranoc, Zosiu.”
Porozmawiajcie po bajce
- Co Zosia i babcia robiły, kiedy ciasto odpoczywało, i dlaczego czas wtedy szybciej płynął?
- Na co ty czekasz najbardziej i co możesz robić, żeby łatwiej było czekać?
- Jakie pierniczki chciałbyś albo chciałabyś upiec i dla kogo?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.