Pocałunek w kieszeni
Redakcja Bajkowej
- 3 do 5 lat
- 3 min czytania
- Pełna bajka
- Przedszkole
- Emocje
- Na dobranoc
Każdego ranka było tak samo. Kuba szedł z mamą do przedszkola, trzymał ją za rękę i szedł coraz wolniej, a przy drzwiach zatrzymywał się zupełnie.
„Nie chcę, żebyś szła”, mówił wtedy cichutko i przytulał się do jej płaszcza. A mama za każdym razem czuła, jak i jej robi się ciężko na sercu.
Dziś mama przykucnęła przy drzwiach. „Kubusiu, mam dla ciebie sekret. Podaj mi rękę.” Kuba podał dłoń. Mama złożyła na niej delikatny, ciepły pocałunek. „A teraz zamknij paluszki. Trzymaj go mocno.”
„To jest pocałunek na później”, wyszeptała. „Schowaj go do kieszeni. Gdy zatęsknisz, wyjmij go i przyłóż do policzka. Będzie wtedy tak, jakbym stała obok.”
Kuba ostrożnie wsunął zamkniętą pięść do kieszeni spodni. Uważał, żeby pocałunek nie uciekł. „A ty masz taki sam?” zapytał. „Mam”, powiedziała mama i pokazała swoją kieszeń. „Mój jest od ciebie. Dałeś mi go wczoraj wieczorem, pamiętasz?” Kuba pamiętał.
Weszli do sali. Mama pomachała mu, a Kuba pomachał jedną ręką, bo drugą trzymał w kieszeni. Drzwi zamknęły się cicho. Zrobiło mu się trochę smutno, ale kieszeń była ciepła.
Przedszkolny dzień płynął jak strumyk. Lepili z plasteliny ślimaki, śpiewali o jesieni i szukali kasztanów na podwórku. Gdy Kuba poczuł, że oczy robią mu się wilgotne, wyjął pocałunek z kieszeni, przyłożył do policzka i odetchnął. Poczuł zapach mamy, choć mamy nie było.
Po obiedzie pani poprosiła, żeby dzieci położyły się na materacach. Kuba ułożył się obok Oli i jej pluszowego misia. Ola szepnęła: „Co masz w ręce?” „Pocałunek na później”, odpowiedział. „Od mamy.” „Mogę zobaczyć?” „Nie da się, ale możesz go posłuchać.” Ola przyłożyła ucho do jego pięści. „Słyszę, jak mruczy”, powiedziała poważnie. Kuba się uśmiechnął, bo uznał, że to bardzo możliwe.
Kiedy mama przyszła po niego, Kuba rzucił jej się na szyję. „Mamo, pocałunek wytrzymał cały dzień.” „To bardzo wytrwały pocałunek”, powiedziała mama. „Dziś wieczorem dam ci nowy, na jutro.”
A kiedy Kuba leżał już w łóżku, dostał jeszcze jeden, na dobranoc. „Ten schowaj pod poduszkę”, szepnęła mama. „Na dobre sny.” Kuba zamknął oczy. Wiedział, że rano będzie na niego czekał kolejny, na drogę do przedszkola. „Dobranoc, mamo”, mruknął. „Dobranoc, Kubusiu.”
Porozmawiajcie po bajce
- Co Kuba robił z pocałunkiem na później, kiedy zatęsknił za mamą?
- Jak ty żegnasz się z mamą albo tatą, kiedy idziesz do przedszkola?
- Co możesz schować do kieszeni, żeby poczuć, że bliska osoba jest z tobą?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.