Jajo na szczycie góry
Redakcja Bajkowej
- 4 do 7 lat
- 5 min czytania
- Pełna bajka
- Przygoda
- Przyjaźń
- Dinozaury
Bartek był młodym dinozaurem z długą szyją i krótkimi nogami. Mieszkał w stadzie roślinożerców, które co roku wędrowało przez równinę do cieplejszych dolin. Bartek nie był największy ani najszybszy. Za to bardzo uważnie patrzył pod nogi i dookoła, więc często zauważał rzeczy, których inni nie widzieli.
Pewnego ranka, gdy stado robiło postój nad rzeką, Bartek zobaczył coś na zboczu stromej góry. Wysoko, na wąskiej półce skalnej, leżało duże, nakrapiane jajo. Obok nie było ani gniazda, ani rodziców. Jajo leżało samo i wyglądało, jakby miało zaraz stoczyć się w dół.
„Trzeba je ratować”, powiedział Bartek na głos. Starsze dinozaury wzruszyły ramionami. „Za wysoko, za stromo”, mruknął stary Eryk. „Wiatr powieje i jajo spadnie, taka jest natura.” Ale Bartek nie mógł przestać o nim myśleć.
Zaczął się wspinać sam. Pierwszy kawałek był łatwy, bo zbocze pokrywały miękkie krzaki. Drugi kawałek wymagał ostrożności, bo kamienie osuwały się spod łap. Przy trzecim Bartek stanął. Półka z jajem była jeszcze wysoko, a on miał krótkie nogi i bardzo drżały mu kolana.
Wtedy usłyszał szelest nad głową. To mała, zwinna dinozaurzyca o imieniu Lila zbiegała po skałach jak kozica. „Dokąd tak?”, zapytała. „Po jajo”, wysapał Bartek. „Ale chyba nie dam rady.” Lila spojrzała w górę i uśmiechnęła się. „Ja się wspinam dobrze, ty jesteś mocny. Spróbujmy razem.”
Plan był prosty. Lila wspięła się na półkę, a Bartek został niżej, oparty plecami o skałę. Kiedy Lila delikatnie przetoczyła jajo do krawędzi, Bartek wyciągnął długą szyję i złapał je w miękką pętlę, którą zrobił z własnego ogona. Zrobili to powoli, bez pośpiechu, kawałek po kawałku.
Gdy zeszli na równinę, całe stado czekało na dole. Nikt już nie wzruszał ramionami. Jajo włożono do ciepłego dołka z piaskiem, a stary Eryk przyniósł liście, żeby je okryć. „Myliłem się”, przyznał. „To nie była natura. Po prostu nikt nie spróbował.”
Po kilku dniach skorupa zaskrzypiała i pękła. Z jaja wyjrzał malutki dinozaur z wielkimi nozdrzami. Rozejrzał się i od razu podszedł do Bartka. Wspinaczka nie dała Bartkowi nowych nóg ani wzrostu, ale dała mu coś innego: wiedział już, że kiedy zadanie jest za duże dla jednego, wystarczy poprosić o pomoc kogoś, kto umie to, czego nie umie on.
Tego wieczoru Bartek i Lila siedzieli obok siebie nad rzeką i patrzyli, jak maluch uczy się chodzić. Wreszcie Bartek powiedział: „Dobrze, że zeszłaś po skałach.” Lila odpowiedziała: „Dobrze, że zapytałeś.”
Porozmawiajcie po bajce
- Dlaczego Bartek nie poszedł po jajo od razu razem ze stadem?
- Jak Bartek i Lila podzielili się zadaniem i co każde z nich robiło?
- A ty, kiedy ostatnio poprosiłeś kogoś o pomoc i jak się z tym czułeś?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.