Mała triceratopsica i wielki deszcz
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 4 min czytania
- Pełna bajka
- Emocje
- Przygoda
- Dinozaury
Rudka była małą triceratopsicą z trzema rogami: jednym krótkim na nosie i dwoma jeszcze krótszymi nad oczami. Wszystkie jej rogi były dopiero w drodze, jak mówiła mama. Rudka była z nich dumna, tylko burzy się bała. Kiedy grzmiało, chowała się pod brzuch mamy i zatykała uszy.
Tego dnia niebo nad doliną zrobiło się ciemne jak mokry kamień. Dinozaury przestały się paść i patrzyły w górę. Pierwsze krople spadły ciężkie i zimne. „Idzie wielki deszcz”, powiedział stary Gutek. „Za chwilę rzeka wyleje na nizinę.”
Rudka usłyszała w oddali pierwszy grzmot. Serce zabiło jej szybko. Chciała schować się pod mamę, jak zwykle. Ale mama była daleko, po drugiej stronie doliny, i szukała wśród paproci młodszego brata Rudki, który znów się zgubił.
Rudka stała sama i drżała. Dookoła biegały przerażone dinozaury. Młode płakały, starsze krzyczały jedne przez drugie, ale nikt nie wiedział, dokąd iść. Wtedy Rudka przypomniała sobie coś, co widziała wczoraj, kiedy szukała jagód. Pod wysoką skałą, tuż przy ścieżce, była duża, sucha jaskinia.
„Za mną!”, zawołała. Jej głos zadrżał, ale zabrzmiał dość głośno. „Jest jaskinia! Jest sucho!” Pierwsze dinozaury spojrzały na nią z niedowierzaniem. Wielka burza grzmiała coraz bliżej. Rudka wzięła głęboki oddech i pobiegła przed siebie na swoich krótkich nogach.
Za nią ruszył Gutek, potem trzy małe dinozaury, potem cała gromada. Jaskinia okazała się wystarczająco duża dla wszystkich. Kiedy ostatnie młode wsunęło się do środka, niebo rozdarło się grzmotem tak wielkim, że ziemia zadrżała. Rudka zamknęła oczy.
Ale w jaskini było cicho. Deszcz bębnił po skale na zewnątrz, a w środku dinozaury siedziały ciasno, ciepłe i suche. Ktoś zaśmiał się nerwowo. Ktoś inny powiedział: „Dziękujemy, Rudko.” Rudka otworzyła jedno oko, potem drugie. Wciąż się bała, ale razem z innymi bała się jakoś mniej.
Po godzinie burza ucichła, a z nieba wyjrzało słońce. Do jaskini wbiegła mama Rudki z młodszym bratem na grzbiecie. Przytuliła córkę mocno, aż zatrzeszczały jej rogi. „Słyszałam, że to ty ich tu przyprowadziłaś”, szepnęła. Rudka pokiwała głową. „Bałam się”, przyznała. „Wiem”, powiedziała mama. „Odwaga to właśnie to, co robisz, kiedy się boisz.”
Od tego dnia, kiedy w dolinie grzmiało, Rudka wciąż czasem zatykała uszy. Ale jeśli ktoś szukał schronienia, wiedział, kogo zawołać.
Porozmawiajcie po bajce
- Czego bała się Rudka i dlaczego tym razem nie schowała się pod mamę?
- Jak Rudka pomogła innym dinozaurom w czasie burzy?
- Czy ty też czasem boisz się burzy i co ci wtedy pomaga?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.