Stegozaur, który dostał za dużo płyt
Redakcja Bajkowej
- 4 do 7 lat
- 5 min czytania
- Pełna bajka
- Emocje
- Przyjaźń
- Przygoda
- Dinozaury
Staś był stegozaurem i miał na grzbiecie dwa rzędy trójkątnych płyt. Kiedy był mały, płyty były niewielkie i prawie ich nie zauważał. Ale tej wiosny Staś bardzo urósł, a płyty razem z nim. Były teraz wielkie jak liście palmy, a on nosił je na plecach i nie umiał się w nich zmieścić.
Wszystko mu przeszkadzało. Nie mógł wejść do swojej ulubionej jaskini, bo płyty zahaczały o sufit. Nie mógł przecisnąć się przez gąszcz paproci, bo płyty plątały się w liściach. A kiedy próbował biec, płyty kołysały się na boki i Staś przewracał się na bok jak chwiejna łódka.
„Mam za dużo płyt”, poskarżył się wieczorem mamie. „Wszyscy mają mniejsze. Chciałbym, żeby ich nie było.” Mama pogłaskała go po łapie. „Wyrosły ci nie bez powodu”, powiedziała. „Zobaczysz.” Staś jednak jej nie uwierzył, bo kto lubi być duży i niezgrabny.
Następnego dnia było bardzo gorąco. Słońce świeciło tak mocno, że trawa zaczęła żółknąć, a wszystkie dinozaury szukały cienia. Staś szedł nad rzekę wolno i ciężko, i wtedy zauważył, że jego płyty robią się ciepłe. Nie gorące, ale miłe w dotyku. Tak, jakby się nagrzewały i oddawały to ciepło powietrzu.
Po południu nad dolinę nadpłynęła chmura i zrobiło się chłodno. Wiatr wzdrygnął paprocie. Małe dinozaury zaczęły dygotać. Staś stał obok i poczuł, że płyty ogrzewają mu plecy. Wtedy zawołał: „Chodźcie tutaj! Jest ciepło!” Małe dinozaury przybiegły i ustawiły się w jego cieniu. Płyty zasłaniały je przed wiatrem jak ściana.
Kiedy pod wieczór nad doliną pojawił się wielki, groźny drapieżnik, Staś zobaczył coś jeszcze. Drapieżnik zatrzymał się na skraju lasu i długo patrzył na stegozaura z ogromnymi płytami. Wreszcie warknął cicho i poszedł szukać łatwiejszej zdobyczy. Staś nie wiedział, że płyty sprawiają, że wygląda na większego, niż jest.
Od tego dnia Staś przestał narzekać. Nauczył się chodzić ostrożnie i omijać gęste paprocie. Do jaskini nie wchodził, ale spał pod rozłożystym drzewem, które lubiło jego towarzystwo. A kiedy przychodziło zimno, małe dinozaury wiedziały, gdzie szukać ciepłego miejsca.
Wieczorem Staś powiedział do mamy: „Płyty nadal są za duże.” Mama uśmiechnęła się. „Tak. Ale dobrze, że są.” Staś pomyślał chwilę i przyznał jej rację. Potem położył głowę na trawie, a płyty zalśniły w świetle księżyca jak rząd srebrnych żagli.
Porozmawiajcie po bajce
- Co przeszkadzało Stasiowi na początku bajki?
- W jaki sposób płyty Stasia okazały się pomocne dla innych dinozaurów?
- A ty, jaka twoja cecha czasem ci przeszkadza, a czasem się przydaje?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.