Zając Szarak i zgubiony koszyczek

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 8 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Wielkanoc
  • Zwierzęta
  • Przygoda
  • Z morałem

W Wielką Sobotę, jeszcze przed wschodem słońca, zając Szarak wyruszył przez las. Niósł wiklinowy koszyczek z żółtą kokardą, a w nim bazie, mały chlebek i trzy kolorowe pisanki. Wszystko to miało stanąć na wielkanocnym stole na leśnej polanie, gdzie czekali przyjaciele.

Zanim wyszedł z domu, mama przywiązała mu do plecaka sznureczek na szczęście i poprosiła, żeby uważał na drodze i patrzył pod nogi. Szarak obiecał, że będzie bardzo uważny. Ale las był tak piękny, a wiosna tak pachnąca, że po kilku minutach zapomniał o połowie obietnicy.

Szarak szedł radośnie, podskakując i gwiżdżąc piosenkę. Przy strumyku zatrzymał się, żeby się napić, i postawił koszyczek na płaskim kamieniu. W tej samej chwili nad wodą pojawił się pierwszy tej wiosny motyl, cytrynowy i lekki jak płatek. Zając pobiegł za nim po łące, zapominając o wszystkim innym.

Dopiero gdy motyl zniknął, Szarak spojrzał na łapy i zobaczył, że są puste. „Mój koszyczek”, wyszeptał. Pobiegł z powrotem do strumyka, ale kamień był pusty. Zając usiadł na trawie i zakrył uszy łapami. „Jak mogłem być taki roztrzepany. Wszyscy będą na mnie czekać, a ja nie mam nic.”

„Co się stało, Szarak?” zapytał cienki głosik. Na liściu lilii wodnej siedziała żabka Zielinka. „Zgubiłem koszyczek”, jęknął zając. „Ach”, powiedziała żabka. „Wiatr zepchnął go z kamienia i poniósł z prądem. Widziałam, jak odpływał. Idź wzdłuż strumienia, na pewno gdzieś się zatrzyma.”

Szarak podziękował i ruszył brzegiem. Po drodze spotkał kaczkę Dorotę z kaczątkami. „Widziałam taki koszyczek”, kwaknęła. „Przepłynął pod mostkiem, kołysał się jak łódeczka. Pytaj dalej w dół.” Potem spotkał ślimaka Bartka, który wolno, ale uprzejmie wskazał czułkiem zakręt strumienia. „Tam zbiera się wszystko, co płynie.”

Szarak szedł i szedł, a słońce wspinało się coraz wyżej. Łapy zaczęły go boleć, a w brzuchu burczało, bo w pośpiechu nie zjadł śniadania. Kilka razy chciał zawrócić, ale myślał o przyjaciołach na polanie i szedł dalej. Zielinka obiecała, że popłynie razem z nim, i skakała z liścia na liść, a gdy brzeg robił się zbyt błotnisty, Szarak brał ją na ucho. Dzięki temu nie czuł się już taki samotny w swoim kłopocie.

Za zakrętem strumień rozlewał się szerzej, a w poprzek stała tama z gałęzi. Przy niej krzątał się bóbr Brodzik. Na kamieniu obok tamy suszył się wiklinowy koszyczek z żółtą kokardą. „Twój?” zapytał bóbr. „Wyłowiłem go z wody, żeby nie zatonął. Nie wiedziałem, do kogo należy, więc go wysuszyłem i czekałem.”

Szarak rzucił się bobrowi na szyję. „Dziękuję. Nie wiesz, jak bardzo ci dziękuję.” Zajrzał do środka. Bazie były trochę wilgotne, chlebek zmiękł, ale pisanki leżały całe, zawinięte w serwetkę, którą bóbr ostrożnie przykrył. „Nie wiem, czy jestem taki roztrzepany, czy tylko mam pecha”, westchnął zając. „Ja też często coś gubię”, powiedział bóbr. „Wczoraj szukałem własnego ogona, a był tuż za mną.” Szarak roześmiał się po raz pierwszy tego ranka.

Wracając, Szarak szedł wolno i patrzył wokół. Zobaczył, jak strumyk skrzy się w słońcu, jak na brzegu otwierają się pierwsze zawilce i jak żaby urządzają poranny koncert. Dopiero teraz zauważył, że ta droga jest piękna, choć na początku widział ją przez łzy. Gdy słońce wzeszło, zając wrócił na polanę z koszyczkiem pod pachą i całym orszakiem. Za nim szli bóbr, żabka na jego grzbiecie i kaczka z kaczątkami, bo wszyscy chcieli zobaczyć, jak się kończy ta historia.

Na polanie czekali jeż, sarna i wiewiórka. Szarak opowiedział, co się stało. Nikt się nie śmiał ani nie gniewał. „Zgubić można każdemu”, powiedziała sarna. „Ważne, że ma się kogo zapytać.” Postawili koszyczek na środku pieńka, osuszone bazie wetknęli w kokardę, a chlebek podzielili tak, że każdemu starczyło po okruszku, nawet bobrowi i jego rodzinie.

Kiedy polana opustoszała, a ostatnie gwiazdy zgasły nad drzewami, Szarak jeszcze raz obejrzał koszyczek. Wiklina była lekko wygięta, a kokarda trochę wyblakła, ale przecież o to chodzi, że rzeczy, które przeszły z nami przygodę, są ładniejsze od nowych.

Szarak patrzył na stół i na wszystkie zebrane pyszczki. Pomyślał, że to najlepsza Wielkanoc, jaką pamięta. Nie dlatego, że wszystko poszło gładko, ale dlatego, że kiedy coś się psuje, przyjaciele potrafią to naprawić razem. Od tej pory przywiązywał koszyczek sznurkiem do swojego plecaka, na wszelki wypadek. A sznurek zawsze wiązał kokardą.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Kto pomógł zającowi odnaleźć koszyczek i co każdy z nich zrobił?
  2. Co ty zwykle robisz, kiedy coś zgubisz, i kogo możesz poprosić o pomoc?
  3. Dlaczego sarna powiedziała, że zgubić można każdemu, i czy ona miała rację?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.