Kurczaczek, który wykluł się za wcześnie

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 6 lat
  • 3 min czytania
  • Pełna bajka
  • Wielkanoc
  • Emocje
  • Zwierzęta

W kurniku u babci Zosi, na wsi pod lasem, siedziała na jajkach kura Pstrąga. Miała pod sobą sześć jajeczek i czekała, aż wiosna zapuka do drzwi. Ale jedno jajko było bardzo niecierpliwe.

W kurniku było ciepło od słomy i cicho, tylko czasem coś szeleściło za ścianą. Babcia Zosia zaglądała tam co rano z miseczką ziarna i zawsze mówiła półgłosem: „Dzień dobry, moje kurki.”

Kiedy jeszcze leżał śnieg, a dni były krótkie i zimne, w skorupce coś zastukało. Puk, puk, puk. I zanim ktokolwiek się spodziewał, wyszedł z niej mały, mokry, żółciutki kurczaczek. Dostał na imię Kluseczka.

„Za wcześnie”, szepnęła Pstrąga zaniepokojona. „Reszta jeszcze potrzebuje czasu.”

Kluseczka rozejrzał się dookoła. Było zimno, a on był sam. Rodzeństwo wciąż spało w skorupkach. Kurczaczek poczuł, że jest inny. „Dlaczego ja nie mogłem poczekać jak wszyscy?”, zapytał ze smutkiem.

Kluseczka spuścił główkę. Jego piórka były jeszcze mokre i puszyste jak kłaczek wełny. Wydawało mu się, że wszyscy na świecie są już gotowi, a on jeden nie umie czekać.

„Bo każdy rośnie w swoim czasie”, odpowiedziała mama. „Ty po prostu byłeś gotowy wcześniej.”

Mama otuliła go skrzydłem, a babcia Zosia dołożyła do kurnika ciepłą lampkę. Kluseczka siedział pod nią całymi dniami i patrzył na jajka obok. Czekał. Opowiadał im przez skorupki o wszystkim, co zobaczył: o zimowym słońcu za oknem i o śniegu, który skrzy się jak cukier.

Czasem, gdy robiło się bardzo cicho, Kluseczka przykładał dzióbek do skorupki i słuchał. Za cienką ścianką słychać było cichutkie bicie serduszka. Wtedy wiedział, że ktoś tam jest i że wkrótce zostaną przyjaciółmi.

Mijały dni. Któregoś ranka zastukało jedno jajko. Potem drugie. A kiedy za oknem zaśpiewały pierwsze skowronki i rozkwitły żółte kaczeńce, wszystkie kurczaczki były już na świecie.

„Kluseczka”, zawołały chórem, „opowiadałeś nam bajki, jeszcze zanim się urodziliśmy.”

Kurczaczki wyszły na podwórko, na ciepły, złoty piasek. Kluseczka biegł pierwszy i pokazywał im wszystko: pompę z wodą, drewniane schodki i dużą kałużę, w której odbijało się niebo.

Kluseczka poczuł, że jest dumny. Był pierwszy, owszem, ale dzięki temu mógł przywitać wszystkich. I wcale nie był samotny. Wielkanoc zbliżała się wielkimi krokami, a w kurniku pachniało świeżym sianem i radością.

W wielkanocny poranek babcia Zosia położyła na stole koszyczek z pisankami, a obok, na miękkim kocyku, posadziła Kluseczkę. Wszyscy w domu zachwycali się, że ma tak żółte piórka i tak ciekawe oczy.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego Kluseczka czuł się smutny na początku bajki?
  2. Co zrobił, kiedy czekał na rodzeństwo?
  3. Czy ty czasem jesteś pierwszy albo ostatni w czymś? Jak się wtedy czujesz?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.