Pisanki kurki Pstrokatki
Redakcja Bajkowej
- 4 do 8 lat
- 6 min czytania
- Pełna bajka
- Wielkanoc
- Zwierzęta
- Z morałem
Na wiejskim podwórku, tuż przed Wielkanocą, wszystkie kury były bardzo zajęte. W kurniku pachniało słomą, a z okien domu dochodził zapach drożdżowego ciasta. Gospodyni, pani Marta, i jej wnuczka Ania szykowały się do malowania pisanek.
Wśród kur mieszkała Pstrokatka, mała, trochę przygarbiona kurka o piórkach w brązowe kropki. Tego ranka zniosła jajko. Nie było duże ani lśniące. Miało zwyczajną brązową skorupkę z kilkoma ciemniejszymi plamkami. Pstrokatka patrzyła na nie z troską. Pstrokatka nie była przyzwyczajona do tego, żeby się wyróżniać. Chodziła po podwórku cicho i zawsze trochę z boku, a kiedy inne kury kłóciły się o najlepsze ziarno, ona zbierała okruszki pod płotem.
Obok niej siedziała kaczka Dorota, która zniosła jajko jasnozielone, jak wiosenna trawa. Dalej gęś Gerda położyła wielkie, śnieżnobiałe jajo, błyszczące jak porcelana. „Moje jest najpiękniejsze”, kwakała Dorota. „Moje największe”, gęgała Gerda. Pstrokatka nic nie powiedziała. Odsunęła swoje jajko do tyłu i przykryła je piórkiem.
Po chwili do kurnika weszła Ania z koszykiem. „Dzień dobry, kurki. Wasze jajka zamienimy dziś w pisanki.” Zebrała jajka po kolei. Zielone od kaczki, białe od gęsi i to brązowe, najmniejsze. Pstrokatka zamarła. Pomyślała, że Ania pewnie je odłoży, bo przecież jest brzydkie.
Pstrokatka wyszła za Anią aż na próg i patrzyła przez uchylone drzwi do kuchni. Przypomniała sobie, jak kiedyś kogut powiedział, że najładniejsze są jajka duże i lśniące. Nigdy o tym nie zapomniała i teraz ścisnęło ją w gardle.
W kuchni stał stół przykryty gazetami. Na nim kubeczki z farbami, pędzelki, świeca i miska łupin cebuli. Pani Marta opowiadała: „Dawno temu pisanki robiło się tylko z tego, co dawała ziemia. Z łupin cebuli, kory i listków. A wosk służył do rysowania wzorów.”
Ania rozłożyła przed sobą wszystkie jajka i chwilę się zastanawiała. „Każde jest inne, więc każde potrzebuje innego pomysłu”, powiedziała do siebie. Pani Marta pokiwała głową. „Tak właśnie jest z pisankami. I z ludźmi”, dodała. Ania wzięła jajko od gęsi i ozdobiła je czerwonym pędzelkiem, a potem żółtym, aż przypominało małe słoneczko. Jajko od kaczki pomalowała w niebieskie fale. Wyszło ślicznie. Każde było takie, jak chciała.
Zostało jej jeszcze jedno jajko, brązowe. „Co z tobą zrobimy?” mruknęła. Pani Marta wzięła je w dłonie i pokiwała głową. „To najlepsze jajko na pisankę z cebuli. Ma w sobie już ciepły kolor. Zobaczysz.” Przyłożyły do skorupki małe, zielone listki paproci, owinęły je cienką pończochą i włożyły do garnka z łupinami cebuli. Woda zabulgotała. W kuchni zapachniało lasem.
Ania czekała niecierpliwie. Po kwadransie pani Marta wyjęła jajko, rozcięła pończochę i zdjęła listki. Ania wstrzymała oddech. Jajko miało kolor głębokiej miedzi, jak liście jesienią, a na nim odbiły się jasne piórka paproci, delikatne i misterne, jakby ktoś narysował je najcieńszym pędzelkiem. „Jakie piękne”, szepnęła Ania. „Najpiękniejsze ze wszystkich.”
Pani Marta powiedziała, że tak samo robiły dawniej prababcie. Z byle łupin, byle listków i odrobiny cierpliwości wychodziły rzeczy, których nie da się kupić w żadnym sklepie. Ania obiecała, że za rok zrobi więcej takich i podaruje je całej rodzinie.
Wieczorem pisanki ułożono w koszyku na haftowanej serwetce. Ania zaniosła koszyk do kurnika, żeby kury zobaczyły, co się stało z ich jajkami. Dorota popatrzyła na niebieskie fale i uśmiechnęła się dumnie. Gerda zachwyciła się słoneczkiem. Ale wszystkie oczy zatrzymały się na paprociowej pisance. „Czyje to?” zapytała Dorota. „Moje”, powiedziała cicho Pstrokatka, a pod piórkami zrobiło jej się ciepło.
„Jest wyjątkowe”, przyznała Gerda. „Żadne z nas tak nie wygląda. Ja jestem po prostu biała.” „A ja po prostu zielona”, dodała Dorota. „A ja po prostu brązowa”, uśmiechnęła się Pstrokatka. Roześmiały się razem. Od tej pory na podwórku nie mówiło się już, które jajko jest najładniejsze. Mówiło się, które ma najciekawszą opowieść. Każda kura miała swoją i chętnie ją opowiadała do późnego wieczora, aż wszystkie zasypiały na grzędzie.
W niedzielę rano w koszyku, obok chleba i kiełbasy, stały trzy pisanki. Różne, kolorowe, każda z innej opowieści. Gdy dzieci zobaczyły je na stole, nie mogły zdecydować, która jest najładniejsza. Każda była ładna na swój sposób. A Pstrokatka siedziała tego wieczoru na grzędzie, myślała o liściach paproci i po raz pierwszy w życiu pomyślała, że naprawdę dobrze jej być taką, jaką jest.
Porozmawiajcie po bajce
- Dlaczego Pstrokatka chowała swoje jajko i co zmieniło się na końcu bajki?
- Czym wyróżniasz się ty albo ktoś, kogo lubisz, i dlaczego to jest piękne?
- Jaką pisankę ty chciałbyś albo chciałabyś ozdobić i jakimi wzorami?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.