Leżak, który nie chciał być nudny

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 6 lat
  • 4 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przedszkole
  • Na dobranoc

W przedszkolu „Pod Kasztanem” mieszkał mały leżak o imieniu Grześ. Był granatowy, w żółte gwiazdki, i miał trochę wytarty brzeg. Co dzień, zaraz po obiedzie, dzieci rozkładały go na dywanie i kładły się na nim pod kocykiem.

Dywan w sali pachniał ciepłem i trochę kredkami. Za oknem szumiał kasztan, a jego wielkie liście robiły na ścianie ruchome, zielone cienie, jakby ktoś machał stamtąd wielką łapą.

Grześ jednak bardzo wstydził się swojej pracy. Myślał sobie tak: „Inne zabawki biegają, stukają i grzechoczą. A ja tylko leżę. Jestem najnudniejszym leżakiem na świecie.”

Pewnego dnia, gdy wszystkie dzieci ułożyły się już do snu, do Grzesia podeszła Zosia. Nie mogła zasnąć. Kręciła się, wzdychała i patrzyła w sufit, po którym przesuwał się złoty pasek słońca.

„Leżaku, opowiedz mi coś”, szepnęła, bo dzieci czasem rozmawiają z rzeczami, które lubią. Grześ bardzo się zdziwił. Poruszył się cichutko, tak że zaskrzypiały mu sprężynki, i odpowiedział: „Zamknij oczy, Zosiu. Mój materac to mała łódka.”

Zosia zamknęła oczy. I naprawdę, pod kocykiem zakołysało się coś miękkiego, jak woda w ciepły dzień. „Płyniemy”, szepnął Grześ. „Najpierw koło ogrodu, gdzie śpiewa kos. Potem wzdłuż strumyka, w którym mieszkają srebrne rybki. Machają ogonkami, żeby cię pożegnać.”

Zosia uśmiechnęła się, a jej powieki zrobiły się ciężkie. „A potem?”, zapytała bardzo cicho.

„Potem dopływamy do wyspy z poduszek. Rośnie na niej drzewo, które pachnie ciasteczkami. Pod tym drzewem wolno tylko ziewać, bo każde ziewnięcie zamienia się w gwiazdkę.”

Zosia słuchała, a w jej głowie pojawiał się cały obraz. Widziała srebrne rybki, widziała wyspę, na której pachniało ciastkami, i słyszała cichutki plusk wody za burtą leżaka.

Zosia ziewnęła. Raz, a potem drugi. Zanim Grześ zdążył opowiedzieć o trzeciej gwiazdce, dziewczynka spała mocno, z ręką pod policzkiem.

Wtedy Grześ zrozumiał coś ważnego. Wcale nie był nudny. Dzięki niemu dzieci mogły odpocząć, urosnąć i nabrać sił na popołudniową zabawę. Jego cicha praca była jak ciepły kocyk dla całej grupy.

Grześ pomyślał o wszystkich dzieciach, które przez te lata na nim leżały. Jedne zasypiały od razu, inne opowiadały sobie szeptem, jeszcze inne tylko patrzyły w sufit. Każde jednak wstawało potem trochę mądrzejsze, z różowymi policzkami i ochotą na zabawę.

Od tamtej pory leżak Grześ już się nie wstydził. Kiedy dzieci kładły się na dywanie, myślał z dumą: „Dziś znów będę łódką, wyspą albo obłokiem.” A gdy ostatnia powieka opadała, w całej sali robiło się cicho jak w gnieździe.

Dobranoc, Grzesiu. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc wam wszystkim, którzy właśnie zamykacie oczy.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Co Grześ myślał o sobie na początku bajki i dlaczego się mylił?
  2. Dokąd popłynęła łódka Grzesia i co ci się w tej podróży najbardziej podobało?
  3. A ty, co lubisz sobie wyobrażać, kiedy leżysz i odpoczywasz?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.