Wielkie sprzątanie w sali Zajączków

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 6 lat
  • 3 min czytania
  • Pełna bajka
  • Przedszkole
  • Z morałem

W grupie Zajączków przed obiadem zawsze było tak samo. Klocki leżały pod stołem, lalki siedziały na parapecie, a samochodzik Brum stał na samym środku dywanu, jakby się zgubił.

Pani Ewa lubiła mówić, że sala ma swój oddech. Rano wdychała dzieci, a po południu wydychała bałagan. Dziś jednak bałagan był wyjątkowo duży, bo przez cały poranek trwała wielka budowa miasta.

Pani Ewa klasnęła w dłonie. „Kochani, czas na sprzątanie.” Wszystkie dzieci jęknęły. „Ja nie, ja budowałem”, powiedział Staś. „Ja też nie, ja tylko oglądałam książkę”, dodała Mela. „To nie moje zabawki”, mruknął Olek.

I wtedy stało się coś dziwnego. Z koszyka wyjrzał pluszowy jeż Kolczatek. Pokręcił nosem i powiedział cienkim głosikiem: „Jeśli nikt nie posprząta, my wszyscy będziemy spać na podłodze.”

Dzieci spojrzały na siebie. Wcale nie chciały, żeby jeż spał na zimnej podłodze. „No dobrze”, powiedział Staś. „Ale to dużo roboty.”

„Dużo roboty dla jednej osoby”, odparła Mela. „A nas jest dwanaścioro.”

Wtedy ktoś wpadł na pomysł. Staś zbierał klocki, bo najlepiej wiedział, jak ułożyć je w pudle, żeby się zmieściły. Mela układała książki na półce grzbietami do góry, a potem obracała je we właściwą stronę. Olek odwoził Brum do garażu pod regałem, a lalki wracały do swojego łóżeczka, jedna po drugiej.

Zosia przynosiła koszyk i wołała: „Kto ma coś czerwonego?” Wtedy wszystkie dzieci szukały czerwonych klocków i wrzucały je do środka z głośnym stukiem. Potem szukano niebieskich, zielonych i żółtych. Sprzątanie zmieniło się w wesołą grę.

Praca szła tak szybko, że pani Ewa nie zdążyła nawet zaśpiewać całej piosenki o sprzątaniu. Kiedy skończyła ostatnią zwrotkę, dywan był czysty, a pudełka stały równo jak żołnierzyki.

„Nie wiedziałem, że sprzątanie może być takie krótkie”, zdziwił się Olek.

Pani Ewa uśmiechnęła się i pogłaskała Olka po głowie. „Widzicie, jak to jest. Gdy jedno dziecko sprząta, jest ciężko i nudno. Gdy sprząta cała grupa, jest szybko i wesoło.”

„Bo było nas wielu”, powiedział jeż Kolczatek i wrócił do koszyka. „Kiedy każdy bierze po kawałeczku, nawet duży bałagan robi się mały.”

Jeż Kolczatek zwinął się w kłębek i odetchnął z ulgą. Miał w koszyku miękką poduszkę i nikt już nie mógł na niego nadepnąć.

Dzieci poszły na obiad z lekkimi rękami. A po południu, gdy znów wyciągnęły klocki, wiedziały już, dokąd one wrócą na koniec zabawy.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego na początku nikt nie chciał sprzątać, a potem wszystko poszło szybko?
  2. Co w twojej sali albo w domu lubisz odkładać na miejsce najbardziej?
  3. Jak myślisz, dlaczego razem sprząta się łatwiej niż w pojedynkę?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.