Pierwszy dzień Tosi w przedszkolu
Redakcja Bajkowej
- 3 do 6 lat
- 6 min czytania
- Pełna bajka
- Przedszkole
- Emocje
- Przyjaźń
Tosia miała pięć lat i jeden bardzo ważny dzień przed sobą. Dziś po raz pierwszy miała pójść do przedszkola. Obudziła się wcześniej niż słońce, usiadła na łóżku i przytuliła pluszowego słonika, który miał na imię Trąbek.
„Mamo, a jeśli nikt mnie tam nie polubi?” zapytała przy śniadaniu. Płatki w misce rozmiękły, bo Tosia zupełnie o nich zapomniała. Mama usiadła obok i wyjęła z kieszeni mały, kolorowy guzik. „Dam ci coś na odwagę. To guzik z mojego ulubionego płaszcza. Gdy poczujesz, że w brzuchu robi ci się dziwnie, włóż rękę do kieszeni i go ściśnij. Wtedy będę z tobą.”
Tosia schowała guzik w kieszonce kurtki. Droga do przedszkola była krótka, ale Tosi wydawała się bardzo długa. Mijały sklep z pieczywem, kota na murku i pana z wielkim psem. Przedszkole miało żółte drzwi, a nad nimi namalowane słoneczniki. W środku pachniało kakao i farbami. Pani Ewa, w zielonym swetrze, przykucnęła, żeby być na tej samej wysokości co Tosia. „Cześć, Tosiu. Czekaliśmy na ciebie. Twoja szafka ma na drzwiczkach biedronkę. Chcesz zobaczyć?” Tosia kiwnęła głową, bo głos gdzieś jej się schował.
Mama pocałowała ją w policzek i zatrzymała się jeszcze w drzwiach. „Będę tu po obiedzie i po drzemce, zanim zrobi się wieczór”, powiedziała. „Obiecuję.” Tosia kiwnęła głową. Potem drzwi się zamknęły i w sali zrobiło się nagle bardzo dużo dźwięków naraz.
W sali było głośno. Dzieci budowały z klocków, ktoś turlał piłkę, ktoś inny śpiewał piosenkę o kaczce. Tosia stanęła przy ścianie i nie wiedziała, co ze sobą zrobić. W brzuchu miała dziwnie, jakby tysiące mrówek urządziło sobie wyścigi. Włożyła więc rękę do kieszeni i ścisnęła guzik. Był okrągły i gładki i trochę pachniał mamą.
Wtedy podszedł do niej chłopiec z potarganymi włosami. „Jestem Franek”, powiedział. „Budujemy wieżę, ale brakuje nam kogoś, kto sięga wysoko. Ty sięgasz?” Tosia stanęła na palcach. „Trochę”, odparła cichutko. „To wystarczy”, ucieszył się Franek.
Zaczęli układać klocki jeden na drugim. Wieża rosła, aż stała się wyższa od Franka. Tosia podała czerwony klocek, potem niebieski, a na samą górę położyła żółty, który wyglądał jak mała czapeczka. Wieża zachwiała się, ale nie upadła. Wszyscy zaklaskali, a Tosia poczuła, że policzki robią jej się ciepłe, i wcale nie ze strachu.
Potem było mycie rąk w maleńkiej umywalce, potem kanapki z serem, a po nich opowieść pani Ewy o niedźwiadku, który nie umiał zasnąć. Tosia siedziała na dywanie między Frankiem a dziewczynką o imieniu Lena i nagle zauważyła, że już nie ściska guzika. Nawet o nim zapomniała.
Lena miała dwa grube warkocze i pudełko pełne kredek. „Narysujemy ci znaczek na szafce”, zaproponowała. „Wtedy każdy będzie wiedział, że to twoje miejsce.” Tosia narysowała słonika z długą trąbą, bo przecież Trąbek czekał na nią w domu. Pani Ewa przykleiła rysunek obok biedronki i powiedziała, że to najlepszy znaczek w całej grupie.
Po południu na podwórku huśtała się tak wysoko, że widziała dachy domów. Raz tylko zrobiło jej się smutno, gdy zobaczyła, jak czyjaś mama odbiera swoje dziecko. Wtedy znów dotknęła guzika. I smutek zmalał jak balon, z którego wypuszczono powietrze.
W czasie drzemki Tosia leżała na materacu i patrzyła w sufit, na którym ktoś namalował chmurki. Jedna z nich wyglądała zupełnie jak Trąbek. Ta myśl bardzo ją uspokoiła i po chwili sama nie wiedziała, kiedy zamknęła oczy. Kiedy żółte drzwi się otworzyły i do sali weszła mama, Tosia pobiegła do niej tak szybko, że o mało nie przewróciła się o własne sznurowadło. „Mamo, mamo, zbudowaliśmy wieżę. I mam kolegę Franka. I Lenę. I guzik pomógł.”
Mama roześmiała się i przytuliła ją mocno. „Wiedziałam, że sobie poradzisz.” Tosia zastanowiła się chwilę. „To nie tylko guzik, mamo”, powiedziała. „To trochę też ja.” Mama pocałowała ją w czubek głowy. „Masz rację. Guzik tylko ci o tym przypomniał.”
Wieczorem, gdy Tosia leżała już w łóżku z Trąbkiem pod pachą, położyła guzik na półeczce przy poduszce. „Jutro też pójdę”, szepnęła do słonika. „Bo tam stoi wieża, która czeka na kolejny klocek.” I zasnęła, uśmiechając się do swojej żółtej czapeczki z klocków.
Porozmawiajcie po bajce
- Jak myślisz, co czuła Tosia, kiedy weszła do sali pełnej dzieci?
- Co pomogło Tosi poczuć się odważniej i kto pierwszy się z nią zaprzyjaźnił?
- Co ty możesz zabrać ze sobą na odwagę, kiedy idziesz w nowe miejsce?
Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.