Bałwanek, który chciał zobaczyć Wigilię

Redakcja Bajkowej

  • 4 do 7 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Święta
  • Na dobranoc
  • Z morałem

Na samym końcu małej wsi, za białym płotem, stał bałwanek Sopel. Ulepiły go dzieci z domu pod lipą: Julka, Franek i malutka Hania. Miał marchewkowy nos, dwa węgielki zamiast oczu i czerwoną czapkę z pomponem, którą dostał od dziadka. Przez cały grudzień Sopel patrzył na okna domu. Zapalały się w nich kolorowe światełka, a przez szybę widać było ozdobioną choinkę i szklane bombki. Z komina unosił się dym pachnący piernikiem.

Dzieci przez cały dzień wchodziły i wychodziły z domu, wnosiły do środka gałązki jodły i wynosiły okruszki dla ptaków. Za każdym razem machały do Sopla, a on odmachiwał im patykową ręką. Nie umiał jednak powiedzieć, jak bardzo je lubi.

„Co się tam dzieje?”, szepnął pewnego wieczoru do wróbelka Ćwirka, który przysiadł mu na ramieniu. „Zbliża się Wigilia”, odpowiedział wróbelek. „To najpiękniejsza noc w roku. Wszyscy siadają razem przy stole, dzielą się opłatkiem i śpiewają kolędy.”

„A co to jest opłatek?”, zapytał Sopel. „To taki cienki biały chlebek, którym wszyscy się dzielą i życzą sobie dobrego”, wyjaśnił wróbelek. „A pod obrusem leży siano, bo w stajence leżało siano, gdy narodził się Jezus.” Sopel słuchał z szeroko otwartymi węglikami.

Sopel zamarzył, żeby to zobaczyć. Nigdy jeszcze nie widział wigilijnej kolacji. „Ale ja stoję na dworze”, westchnął. „A do domu nie mogę wejść, bo bym się roztopił.” Wróbelek podrapał się skrzydłem po główce. „Może nie musisz wchodzić. Może wystarczy podejść do samego okna.”

Wieczorem w Wigilię spadł świeży, puszysty śnieg. Wszystko wokół zrobiło się ciche i srebrne. Sopel, który nigdy nie ruszał się sam, poczuł, że dziś może spróbować. Pochylił się i, krok po kroku, przesunął po śniegu, zostawiając za sobą szeroką bruzdę.

Szedł powoli, żeby nie zgubić czapki. Mijał zaspy, w których śnieg skrzypiał jak mała muzyka, i gałęzie jabłoni obwieszone szronem. Z oddali dochodził dźwięk dzwoneczków u sań sąsiada, a na niebie świeciło mnóstwo gwiazd. Wreszcie stanął pod oknem. Przez szybę widział długi stół z białym obrusem. Siedzieli przy nim dziadek, babcia, mama, tata, Julka, Franek i Hania. Na stole stały dwanaście potraw i pusty talerz dla niespodziewanego gościa. Wszyscy się uśmiechali.

Dzieci łamały się opłatkiem i życzyły sobie zdrowia. Dziadek opowiadał stare historie, a Hania pomagała mu układać na talerzu orzechy. Kiedy zaczęli śpiewać „Cichą noc”, szyby lekko zadrżały, a Sopel poczuł w środku dziwne ciepło, choć był z samego śniegu.

Julka nagle spojrzała w okno. „Zobaczcie, bałwanek tu przyszedł.” Wszyscy podbiegli. Franek otworzył okno na szparkę i zawołał: „Wesołych Świąt, Sopelku.” A Hania podała przez szparę kawałeczek opłatka. „Dla ciebie”, powiedziała. „Bo przy stole jest miejsce dla każdego.”

Opłatek był cienki jak płatek śniegu. Sopel nie mógł go zjeść, bo nie miał ust, ale trzymał go w drewnianej ręce jak największy skarb. Dziadek wyszedł na ganek i założył mu na szyję ciepły, wełniany szalik. „Żebyś nie zmarzł, przyjacielu.”

Bałwanek zdziwił się. Czy ktoś taki jak on może dostać szalik? Czy ktoś taki jak on może mieć miejsce przy świątecznym stole? Poczuł, że to jest właśnie to, o czym opowiadał wróbelek. Wigilia to nie tylko potrawy i prezenty. To po prostu bycie razem.

Hania wyciągnęła do niego rączkę przez szparę w oknie i dotknęła jego marchewkowego nosa. „Zimny, ale miły”, stwierdziła. Wszyscy się roześmiali. Mama mrugnęła do taty, a tata zapalił na ganku latarenkę, żeby bałwanek miał własne światełko.

Wrócił na swoje miejsce pod płotem. Z domu płynęły kolędy. Na niebie zapaliła się pierwsza gwiazdka, wielka i jasna. Wróbelek siedział mu na ramieniu i śpiewał razem z domownikami, tylko trochę fałszując. Później światła w oknach zaczęły gasnąć. Dzieci poszły spać. W domu zrobiło się cicho. Sopel patrzył na gwiazdę i uśmiechał się swoim węgielkowym uśmiechem. „Najlepsze święta w moim życiu”, szepnął.

Zanim zasnął, Sopel jeszcze długo myślał o stole z pustym talerzem. Teraz rozumiał, że to miejsce zostawiono dla każdego, kto potrzebuje ciepła i towarzystwa. Nawet dla bałwanka z marchewkowym nosem. A śnieg padał dalej, cichutko i bez końca. Przykrył jego czapkę, szalik i opłatek, żeby wszystko zostało w ciepłym, białym śnie aż do rana.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego Sopel bardzo chciał zobaczyć Wigilię?
  2. Co dzieci i dziadek zrobiły dla bałwanka i dlaczego to było ważne?
  3. Co ty lubisz najbardziej w Wigilii i z kim chciałbyś się nią dzielić?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.