Choinka, która została w lesie

Redakcja Bajkowej

  • 3 do 7 lat
  • 6 min czytania
  • Pełna bajka
  • Święta
  • Zwierzęta
  • Na dobranoc

W samym środku zimowego lasu rosła mała jodełka o imieniu Igiełka. Miała gęste gałązki i pachniała żywicą i śniegiem. Z jej czubka było widać polanę, a za polaną drogę, którą przed świętami jeździły sanie i wozy.

Każdego roku w grudniu Igiełka patrzyła, jak z lasu znikają jedne drzewka. Leśniczy zabierał je na targ, a potem do miasta. „Dokąd one jadą?” pytała starą sosnę. „Do domów”, odpowiadała sosna. „Stoją w ciepłych pokojach, a dzieci wieszają na nich bombki i światełka.” Igiełka marzyła o tym przez całą jesień.

Najbardziej marzyła o światełkach. Słyszała od wróbli, że w miastach wieszają je na gałązkach i że wieczorem rozjaśniają cały pokój. Wyobrażała sobie, jak jej igły błyszczą jak tysiące maleńkich gwiazd. Każdej nocy zasypiała z tą myślą i każdego ranka budziła się nadal w lesie.

W tym roku jednak nikt jej nie wybrał. Leśniczy przeszedł obok, spojrzał na nią i pokręcił głową. „Za mała. Poczekamy do przyszłego roku.” Igiełka została na polanie sama. Śnieg padał, a ona czuła, że robi się jej smutno i zimno.

Na polanę przybiegła wiewiórka Rudzia z orzeszkiem w łapkach. „Czemu masz taką minę?” „Wszystkie choinki pojechały do domów. A ja zostałam”, szepnęła Igiełka. „Nikt mnie nie ozdobi.” Wiewiórka zamyśliła się. „Może będzie inaczej”, powiedziała i pobiegła w las. Igiełka patrzyła za nią i wzdychała. Pomyślała o sankach i o ciepłych pokojach, do których nigdy nie zajrzy. Śnieg pod jej gałązkami robił się coraz głębszy, a las coraz cichszy, jakby wszyscy o niej zapomnieli.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, polana zaczęła się zapełniać. Przyszedł zając, jeż, sarna z małym sarniątkiem i stara sowa. Każdy coś niósł. Wiewiórka zawiesiła na gałązkach orzechy, związane źdźbłem trawy. Jeż ułożył u korzeni czerwone jabłka. Sarna przyniosła szyszki, które posrebrzył szron. A zając zebrał garść czerwonych jagód, żeby były jak bombki.

Sowa przyleciała ostatnia, trzymając w dziobie maleńką latarenkę, w której świecił świetlik. Zawiesiła ją na najwyższej gałązce. „Dziś jest Wigilia”, ohuknęła. „A choinka jest tam, gdzie zbierają się przyjaciele.” Igiełka nie wiedziała, co powiedzieć. Z jej gałązek spłynęły dwie krople topniejącego śniegu, ale to nie był smutek.

Zwierzęta usiadły dookoła. Śnieg skrzył się jak cukier. Nikt nie miał stołu ani świec, ale mieli siebie i podzielili się tym, co mieli: orzechami, jabłkiem i suszoną gruszką. Sarniątko zaśpiewało cienkim głosikiem kolędę, której nauczyło się od wiatru, a reszta mruczała melodię razem z nim.

Stara sowa opowiedziała, że dawno temu las w Wigilię mówił ludzkim głosem, i że zwierzęta rozumiały się wtedy nawzajem jeszcze lepiej. „To dlatego dziś wszyscy jesteśmy tacy mili”, mruknął jeż. Sarna roześmiała się tak, że z gałęzi spadła czapa śniegu prosto na zająca. Zając otrzepał uszy i roześmiał się razem z nimi.

W pewnym momencie z nieba zaczęły spadać maleńkie płatki. Wolno, jeden po drugim, jak gwiazdki zrzucone z góry. Igiełka uniosła gałązki, żeby je złapać. „To przejeżdża Mikołaj”, szepnęło sarniątko. „Słyszę dzwoneczki.” Wszyscy zadarli głowy i naprawdę, daleko, wśród chmur, błysnęło czerwone światło i rozległ się cichy dźwięk, jak srebrna łyżeczka o kubek.

Sarniątko zapytało, czy Mikołaj zostawi coś dla lasu. „Już zostawił”, odpowiedziała sowa. „Tę noc, śnieg i was wszystkich.” Wszyscy pokiwali głowami, bo czuli, że to prawda. Igiełka zrozumiała, że nie potrzebuje nic więcej. Igiełka poczuła, że jest najpiękniejszą choinką na świecie. Nie dlatego, że miała bombki ani że stała w ciepłym domu. Dlatego, że świeciła od środka, tak jak świeci każde drzewo, kiedy ktoś o nim pamięta.

Wiatr przyniósł zapach pierników z odległej wsi, a z kominów w dolinie unosiły się cienkie smugi dymu. Igiełka pomyślała, że gdzieś tam, w ciepłych domach, inne choinki też patrzą na te same gwiazdy. Zrobiło jej się lżej na gałązkach, bo już nie czuła się samotna.

Późno w nocy zwierzęta rozeszły się do swoich nor i gniazd, zostawiając ozdoby na gałązkach. Wiatr ucichł, a las ucichł razem z nim. Igiełka stała na polanie w blasku latarenki i gwiazd i czuła, że sen otula ją jak miękki koc. Pomyślała, że w przyszłym roku też może zostanie. A jeśli pojedzie, to będzie pamiętać tę noc. „Dobranoc, lesie”, szepnęła i zamknęła oczy.

Porozmawiajcie po bajce

  1. Dlaczego Igiełka była smutna, a dlaczego na końcu czuła się jak najpiękniejsza choinka?
  2. Co zwierzęta przyniosły, żeby ozdobić choinkę, i co ty chciałbyś albo chciałabyś na niej zawiesić?
  3. Z kim lubisz spędzać Wigilię i co robicie razem?

Opowieść napisana przez redakcję Bajkowej.